به سوی دموکراسی

نشانه های ذوب ولایت یا ذوب در ولایت؟

2012-01-29T13:38:00.000-08:00

نهضت نامه نگاری به رهبر:

نشانه های ذوب ولایت یا ذوب در ولایت؟

پیشگفتار:

مهم ترین رکن قدرت در نظام جمهوری اسلامی تا چه اندازه دارای مقبولیت عمومی است؟ فقدان مقبولیت عمومی ودر پی آن فقدان مشروعیت قانونی کار هر نظامی را با بحران مواجه می سازد. در نبود هرگونه انتخابات آزاد که بیانگر میزان مقبولیت رهبر در جامعه باشد، این مولفه در جمهوری اسلامی چگونه قابل بررسی است؟

جایگاه تئوریک ولایت فقیه

1- اهمیت جایگاه "نظریه ولایت مطلقه فقیه" در نظام سیاسی جمهوری اسلامی بر کسی پوشیده نیست. این اهمیت تا به آنجاست که آیت الله مصباح یزدی آن را "عمود خیمه نظام" دانسته ولی در عین حال اظهار تعجب کرده است که : "بعد از گذشت 33 سال از انقلاب اسلامی در رده‌های بالای كشور اعم از روحانی و غیرروحانی كسانی باشند كه هنوز ولایت‌فقیه را به طور كامل قبول ندارند، در حالی‌كه ولایت ‌فقیه عمود خیمه نظام است." – مصباح یزدی 18 تیر 90-

از سوی دیگر فرمانبرداری از ولایت فقیه تا بدانجا در نسوج نظام سیاسی حاکم بر ایران رسوخ کرده که " التزام عملی به ولایت مطلقه فقیه" شرط بسیاری از مناصب مهم کشوری به شمار می رود. اما مساله فقط در حد صاحب منصبان عالی کشور نیست که باید التزام عملی به ولایت فقیه داشته باشند. روزگاری پیشتر از این، حبیب الله عسگراولادی گفته بود که همگان باید "ذوب در ولایت" شوند. آیت الله خامنه ای خود نیز بر این باور است و با ذکر خاطره ای همین را القا کرده است. او می گوید: "روزى كه شهيد صدر گفت «در امام خمينى ذوب شويد؛ همچنانكه او در اسلام ذوب شده است»، تنها شاخص صحت راه، شخص امام بود؛ نه قانون اساسى بود، نه جمهورى اسلامى بود، نه نظامى بود، نه دستگاهى بود." – خامنه ای 22 تیر 90-

نظریه ذوب در ولایت آنگاه اهمیت خود را دو چندان نشان می دهد که بدانیم در اندیشه سیاسی ولایت فقیه، جمهوری اسلامی " ام القرای" جهان اسلام است. ( نظریه ای که سال ها پیش توسط جواد لاریجانی اعلام شد). بنا بر این نظریه ، امت اسلامی دوایری متحد الشکل حول مرکز به شمار می روند و در نتیجه مرکز دایره باید با توسعه و ساختن خود، این الگو را به دیگر دوایر پیرامونی گسترش دهد.

2- می دانیم که اکثریت جمعیت مسلمانان جهان را اهل تسنن تشکیل می دهند. از این رو شاید در نگاه نخست موجب شگفتی باشد که چگونه دستگاه نظریه پردازی جمهوری اسلامی، رهبر خود را "ولی امر مسلمین جهان" قلمداد می کند؟ ولی واقعیت این است که این تصور تا به آنجا به یک باور در نزد رهبری جمهور اسلامی تبدیل گردیده که او هر ساله خطاب به مسلمان جهان "پیام حج" ارسال می کند. بنا بر نظریه ولایت مطلقه فقیه، رهبر "نائب امام زمان" است که ولایت او همان ولایت پیامبر است.

ذوب ولایت یا ذوب در ولایت

به شرحی که گفته شد جمهوری اسلامی، سه دهه را مصروف نظام سیاسی مبتنی بر ولایت فقیه به عنوان الگویی برای راهبری "امت اسلامی" کرده است. اگر پرسیده شود اولویت سیاست خارجی جمهوری اسلامی چیست بی درنگ پاسخ، محقق ساختن "آرمانشهر ام القرای اسلام در ایران به محوریت ولی فقیه" است؛ ولایت فقیهی که همگان باید ذوب در ولایت او و شکرگذار نعمت او باشند. مصباح یزدی تا به آنجا پیش رفته که نعمت رهبری را از همه نعمت ها برتر دانسته و توصیه می کند که "..اگر شب و روز بخواهم خدا را به خاطر این نعمت شاکر باشم باز هم نمی توانم." جالب اینکه وی خود ملاک خوبی برای این شکرگذاری به دست می دهد و می گوید ".. اگر این نعمت نبود ما نمونه دیگری از افغانستان و شاید هم بدتر می بودیم، وجود این رهبر، جان میلیون ها نفر را نجات داد و شرف و عزت و افتخار را برای کشور و مردم به ارمغان آورد. -مصباح یزدی27 مهر 1390-

اگر چنان است که مصباح یزدی می گوید، ناگزیر آرمانشهر ولایت فقیه باید تحقق یافته باشد و اگر ایران به سرنوشت افغانستان مبتلا نشده است ناگزیر باید الگویی برای امت اسلامی باشد. آیا چنین است؟

برای اینکه پاسخ این پرسش را دریابیم در میان هزاران آمار و دلیل مخالف این ادعا، شاید "نهضت نامه نگاری به رهبر جمهور اسلامی" ملاک خوبی برای ارزیابی باشد. این ساده ترین و گزیده ترین راه برای ارزیابی کارنامه رهبری است که اگر قرار باشد همه ذوب در ولایت او باشند ناگزیر حلقه های نزدیک به او باید بیش از همه، نعمت وجود او را درک کرده باشند ودر نتیجه عزت و شرف آنان (به گفته مصباح) مصونیت داشته باشد.

اگر از تعداد اندکی نامه نگاری علنی به بنیانگذار جمهوری اسلامی بگذریم ( مثل نامه علنی نهضت آزادی در مخالفت با ادامه جنگ)، یکی از شاخصه های دوران رهبری علی خامنه ای را می توان سیل نامه های سرگشاده دانست که از زوایای گوناگون و توسط افراد مختلف به او نگاشته شده است. شاید یکی از ماندگار ترین نامه ها در تاریخ انقلاب اسلامی را باید نامه سرگشاده هاشمی رفسنجانی در 19 خرداد 88 ( سه روز پیش از انتخابات ریاست جمهوری) دانست که در آن از رهبر درخواست کرد "برای رفع فتنه‌های خطرناک و خاموش کردن آتشی که هم اکنون دودش در فضا قابل مشاهده است، هرگونه که صلاح است اقدام مؤثری" بنماید.

گفتنی است این نامه نگاری ها دارای دو ویژگی مهم هستند. نخست اینکه هر چه زمان بر طول رهبریت علی خامنه ای بیشتر می گذرد، سیل نامه نگاری ها به او افزایش یافته و دیگر آنکه هر چه دوران رهبری او به درازا کشیده، لحن و ادبیات نامه ها یی که او را مخاطب قرار داده اند، تندتر و گزنده تر شده است.اگر سال ها پیش اندک افرادی همچون آیت الله منتظری و دکتر شعله سعدی جایگاه و تصمیمات رهبری را علنا به چالش می کشیدند، تدریجا بر این افراد افزوده شده است. این روند در پی حوادث پس از انتخابات و سخنرانی رهبر در 29 خرداد 88 بی درنگ شتاب فراوانی یافته است.

آنچه این روزها بنا به فراخوان محمد نوری زاد به "نهضت نامه نگاری به رهبر" شهرت یافته، در طول سه دهه گذشته بی سابقه بوده است. صرف نظر از نامه های محمد نوری زاد، عبدالکریم سروش ، عبدالعلی بازرگان، ابوالفضل قدیانی، حسین علایی و.. شاید هیچ نامه ای به مانند نامه زهرا ربانی املشی به علی خامنه ای نباشد که شرح جفایی است که در حکومت خامنه ای بر "عموزادگان" او یعنی میرحسین موسوی و خانواده اش می رود. آنچه این نامه تلویحا پرده از آن بر می دارد اینکه اگر بر عموزادگان خامنه ای با چنان پیشینه ای در جمهوری اسلامی بدون محاکمه عادلانه چنین روا می شود، بر دیگر آحاد ملت که نه نامی دارند و نه نشانی چه ها که روا نمی شود؟ بخشی از این نامه چنین است: "آیا این عزیزان(میرحسین و خانواده اش) همان ذی القربای شما (خویشاوندان نزدیک) نیستند که خداوند در قرآن بعد از توحید و نیکی به پدر و مادر، نیکی به آنان را سفارش می‌فرماید؟ ...قبول این مسئله بسیار سخت است که جنابعالی باخبر باشید از اینکه ذی القربای شما بدون محاکمه، در شرایطی هستند که حتی از حقوقی همانند یک زندانی جانی و قاتل هم برخوردار نباشند."

چنانچه ملاحظه می شود خطاب این نامه برخلاف دیگر نامه ها نه اندرز سیاسی و نه اقتصادی و نه فرهنگی از وضعیت به شدت نابهنجار کنونی کشور نیست. نامه، اندرز دادن نخستین حقوق اجتماعی یک شهروند به رهبر و ولی امر مسلمین جهان و مرجع تقلیدی است که می باید الگوی جامعه ایده آل باشد تا "امت اسلامی" بخواهد به ام القرای او تأسی کند؛ رهبری که باید اسوه و الگوی دیگران باشد تا همگان ذوب در ولایت او شوند. بی تردید آنچه این روزها شاهدیم ذره ذره آب شدن سرمایه اجتماعی رهبری است که بر خلاف خواست جمهوری اسلامی برای ذوب مردم در ولایت او ، ذوب ولایت او را شاهدند.

رژیم بشآر اسد در آستانه سقوط _ گزارش بی بی سی

2012-01-28T18:13:00.000-08:00

نیروهای مخالف بشآر اسد تا نزدیکی شهر دمشق پیشروی کردند.

ایدیولوژی مردسالاری و زنان آذربایجان

2012-01-16T12:47:00.000-08:00

بعد از برقراری جمهوری اسلامی که در نتیجه آن اسلام سیاسی پا به عرصه حیات گذاشت، در جامعه قوانین مدنی رژیم سابق تعطیل و جای آن را قوانین شرعی گرفت. طبیعی است که در چنین شرایطی طبق سنت اسلامی زنان در قوانین جامعه افراد درجه دو شناخته شدند.

سویل سلیمانی

در اکثر کشورهای خاورمیانه که سیاستهای دولت آمیخته به دین است، شرایط ناگواری بر زنان حاکم بوده و در سیاست زن ستیزی حاکمیتها، از دین بصورت ابزاری استفاده میشود تا بتوانند تسلط بر زنان را چند برابر افزایش دهند.

ایران نیز جزو این کشورها است که در تمامی قوانین موجود جامعه حقوق زنان نادیده گرفته میشود و برای همه این قوانین تبعیض آمیز توجیه دینی ارائه می گردد تا که فعالان در این زمینه را عملا در تنگنا قرار داده و با نام مقابله با دین مانع فعالیت آنها شوند.

ایران در سال ۲۰۰۹ از نظر شاخص تبعیض جنسیتی در گزارش مجمع اقتصادی در میان ۱۳۴ کشور جهان در ردیف ۱۲۸ قرار گرفت. این مسئله به خودی خود نمایانگر وجود تبعیضات جنسیتی که از طرف سازمان های حقوق بشری هم پذیرفته شده، در جامعه ایران است.

برای بررسی مسئله زنان در شرق باید به سه فاکتور اساسی دقت بیشتری مبذول داشت :

۱- قوانین حاکم بر جامعه که از طرف دولت تبیین میشود

۲- ایدولوژی هایی که از طریق دین و مذهب بر مردم حاکم است

۳- عرف های موجود در جامعه که نفوذ برخی از آنها از قوانین و مذهب نیز بسیار بیشتر هستند

جامعه آذربایجان(ایران) نیز با توجه به شرایط سیاسی و اجتماعی از تمامی این فاکتورها و قوانین استثنا نیست. فقط در مقایسه با سایر نقاط ایران تاثیر برخی از این گزینه ها کمتر یا بالعکس بیشتر است.

در حکومت تئوکراتیک ایران هم اکنون از طرف دولت قوانین شرعی بعنوان فاکتور نخست در آذربایجان به شدت مورد اجرا گذاشته می شود. بعد از برقراری جمهوری اسلامی که در نتیجه آن اسلام سیاسی پا به عرصه حیات گذاشت، در جامعه قوانین مدنی رژیم سابق تعطیل و جای آن را قوانین شرعی گرفت. طبیعی است که در چنین شرایطی طبق سنت اسلامی زنان در قوانین جامعه افراد درجه دو شناخته شدند. از این تاریخ به بعد مجددا طبق قوانین مدنی جامعه، زنان حقوق برابر با مردان را از دست دادند. از اولین حرکت ها بعد از تیر ماه سال ١٣٦٠ مسئله حجاب بود که بر همه زنان تحمیل شد. سپس فرمان عدم استخدام زنان بی حجاب در شرکتها و مؤسسات خصوصی صادر شد. همچنین با تصویب قوانین منع انتخاب پوشش، حجاب اجباری، لغو قانون حمایت خانواده، منع حضانت از فرزندان برای مادر و سایر قوانین تبعیض جنسیتی، جامعه از نظر قانون مدنی وارد فازی به مراتب ارتجاعی شد. آپارتاید جنسی کاملا در اتوبوسها، رستورانها، سینماها، سالنهای ورزشی، ادارات، دانشگاها، سواحل دریاها، استخرها، بهداشت و درمان اعمال شد. گشتهای ویژه کنترل حجاب و ظاهر اسلامی زنان و گروههای باند سیاهی با چاقو، اسیدپاشی اجرای این قوانین را تضمین کردند.

همچنین ایدئولوژی های حاکم از طریق مذهب و سنتهای دینی بر جامعه بعد از به قدرت رسیدن جمهوری اسلامی در ایران شدت بیشتری یافت. شعارهای به مراتب ارتجاعی " خواهر سیاهی چادر تو بیش از سرخی خون من دشمن را می لرزاند" و یا "روسر یا توسری" که بعد از پیروزی انقلاب اسلامی در تظاهرات خیابانی مردم داده میشد و یا از طرف خود زنان تغییر رنگ لباسها ( اکثرا رنگهای لباس ها مشکی شد) گویای این واقعیت است.

سومین فاکتورفرهنگ مردسالار موجود درعرفهای جامعه ما است که به شدت بر افکار مردان و زنان حاکم می باشد. این فرهنگ که در جامعه ما به صورت عرف در آمده و امروزه رنگ دینی نیز بخود گرفته، بصورت های متفاوتی در جامعه نمود پیدا میکند. این ایدولوژی از گذشته ای بسیار دور تا به امروز در تمامی مناسبات اجتماعی و خصوصی ما رخنه کرده و حتی بعد از روی کار آمدن جمهوری اسلامی با کمک این سنت گرایان دینی به این مسئله دامن زده شده و عملا به ترویج آن در جامعه نیز پرداخته می شود.عرف یا فرهنگ مرد سالاری در جامعه ما زن را جزو دارایی مرد به حساب می آورد و دست مرد را در هر گونه رفتار و برخورد با زن آزاد می گذارد. بنابرین کمتر کسی بخود اجازه میدهد تا در این حریم به اصطلاح خصوصی دخالت کند. از پیامدهای این طرز تفکر رواج خشونت علیه زنان است. برای بسیاری از ما اتفاق افتاده است که دعوای زن و شوهر را خصوصی بدانیم و بخودمان اجازه دخالت ندهیم، حتی در مواردی شاهد ضرب و شتم زن از طرف مرد (شوهر، پدر و برادر) بوده و بی تفاوت از کنار آن رد بشویم، چون موضوع را کاملا شخصی دانسته و حتی به مرد حق می دهیم. ریشه این معضل اجتمایی در فرهنگ مرد سالاری است که از بدو تولد با آن پرورش یافته ایم. از نتایج این عرفها قتل های ناموسی است که در جامعه ما به به وفور دیده میشود. احساس قیومیت و نگرش تمامیت خواهی، به ویژه کنترل بر بدن زنان یکی از کهن ترین اصول جامعه مرد سالاری است. این نگرش ریشه در کلمه ای به نام "ناموس" دارد که به مردان احساس مالکیت بر زن را می دهد و با نام نامحسوس دفاع از ناموس حتی به خود اجازه قتل وی را نیز می دهد. تظاهر آشکار این مسائل بیشتر در جامعه به راحتی قابل مشاهده است، اما روی پنهان آن به نگرش خود زنان که طی سالهای طولانی از طریق مناسبات مردسالاری در اجتماع به آنها تحمیل شده و بنوعی به عادت و طرز تفکر در آمده، بر می گردد. بسیاری از زنان ما در ذهن خویش برتری مردان را پذیرفته اند و این خود به یک معضل اجتماعی تبدیل شده است. یعنی زن می پذیرد که هم از نظر ذهنی و هم از لحاظ جسمی از مرد ضعیف تر است و مرد صاحب اوست و حکمرانی مردان را به راحتی می پذیرد و این حق را به او میدهد. زن چهل سال پیش جامعه ما بر این تصور بود که سرپیچی از فرامین شوهر از گناهان کبیره به شمار می آید. وی اگر از شوهر تبعیت نکند به عذاب خداوندی دچار خواهد شد. زن آن دوران همیشه به این می اندیشید که بایستی در خدمت شوهرش باشد و کاری نکند که مرد از وی آزرده خاطر گردد. یعنی زن بعنوان برده، نه شریک زندگی شوهرش است. این بنوعی به نگرش غالب جامعه درآمده بود. مثلا بین مردم رایج بود که "عروس جاروی خانه است" هر جا که خواستید می توانید بگذارید. یا اغلب مادر شوهرها بلای جان عروس می شدند. آنها خود بعنوان زن نه اینکه مدافع حقوق جنسیتی خود نبودند، بلکه وکیل مدافع پسرانشان نیز بودند. دختر در جامعه آن روزی حق انتخاب شوهر را نداشت، حتی اگر دختری پسری را دوست می داشت و بدون اجازه خانواده، یعنی بدون اجازه پدر با آن پسر فرار میکرد، با اینکه بطور رسمی ازدواج می کردند، باز دختر سالها مورد مزمت و تنفر خانواده قرار می گرفت. امروزه در بعضی خانواده ها هنوز هم این قبیل مسائل وجود دارد. در این نوع جوامع عرف موجود در اجتماع برای زن خارج از اراده وی زیستن را تحمیل می کند. در چنین جامعه ای به زن به چشم تحقیر می نگرد و زن را بعنوان اشیای زیبا که فقط به مرد تعلق دارد قبول میکند و زن به عنوان شریک جنسی‌ مرد، که ساز و کار تولید مثل و اسباب زحمت آشپزخانه پذیرفته میشود.

هم اکنون در جامعه آذربایجانی ما زنان و دختران با آغاز قرن بیست و یک به علت انقلاب اینفورماتیک و تکنولوژی که موجب هر چه بیشتری آگاهی آنها شده است، در این نوع نگرش ( پذیرش مرد سالاری) خود تجدید نظرکرده و بعنوان نصف جامعه جهت بر پائی حقوقشان مبارزه را شدت بخشیده اند.

سویل سلیمانی

اتحاد برای تشکیل "کنگره ملی"

2011-11-14T19:12:00.000-08:00

آیا سران اپوزیسیون این توانایی را در خود می بینند که برسر یک اصل مشترک که می تواند انحلال جمهوری اسلامی باشد گرد هم آیند؟ آقایان، دوستان، قدرت طلبان، سلطنت طلبان، اقوام، جمهوری خواهان، سکولار ها، اصلاح طلبان، مبارزان، فعالان سیاسی، چپی ها، راستی ها، مذهبیون، ژورنالیست ها ! خودخواهی های خود زیر پا له کنید به هفتاد و پنج میلیون ایرانی بیندیشید، به منافع ملی بنگرید نه منافع شخصی. هر یک از شما به دنبال آزادی ایران هستید اما به صورت فردی، که این امر غیر ممکن است. چرا که شما به تنهایی آن سیمرغ نیستید. سیمرغ متشکل از سی مرغ است و هر کدامتان یک مرغ هستید و باید بروید به دنبال بیست و نه مرغ دیگر تا بشوید سیمرغ. آنوقت می شود گفت اتحاد، کنگره ملی و در نهایت شکست دیکتاتور.

جنبش مردمی بعد از انتخابات ۸۸، با تمام نیرو رژیم استبدادی را به چالش کشید تا از حق پایمال شده خود دفاع کند اما رژیم جمهوری اسلامی با توسل به اسلحه و خشونتی فوق العاده توانست جنبش مردمی را از خیابان‌ها جمع کند. هم اکنون سوال اساسی این است که چطور می توان جنبش را به خیابانها بازگرداند؟ چه کسانی در فروکش کردن شعله های این جنبش پاسخ گو هستند؟ از پوزیسیون و اپوزیسیون در بر انگیختن مجدد جنبش چه انتظاری می توان داشت؟

در هفته گذشته خانم هیلاری کلینتون وزیر امور خارجه امریکا طی سخنانی به ذکر دلایل عدم حمایت دولت از جنبش سبز پرداختند. بی شک اظهارات خانم کلینتون مبتنی بر مستنداتی است که ضروری است مورد بحث و کنکاش قرار گیرد. اگر حمایتی که انتظار میرفت را دریافت نکردیم باید مقصر اصلی آن را در عملکرد اپوزیسیون خارج از کشور جستجو کنیم. چرا که افراد زیادی به قصد "تصاحب" جنبش سبز، سخنگوی این جنبش در پارلمان آمریکا شدند. نمی خواهم نام افراد را ذکر کنم اما همگی می دانیم کسانی که مدعی " رهبری اپوزیسیون" هستند چه صدماتی به جنبش آزادیخواهی مردم ایران وارد کردند. در اینجا قصد ندارم کسی را به خیانت متهم کنم بلکه معتقدم تمامی این رفتار ها ناشی از خودخواهی افراد یاد شده است و هدف اینجانب از طرح این موضوع تلاش برای یافتن راه حل مناسبی برای رسیدن به هدف واحد همه ماست؛ یعنی آزادی و دمکراسی.

با انداختن نیم نگاهی به دنیای مجازی شاهد هستیم که بحثی به نام تشکیل «کنگره ملی» و «دولت موقت در تبعید» اخیرا بازتاب گسترده‌ای داشته است. این موضوع به حدی جدی است که گروه‌های مختلفی در صدد شکل‌ دهی آن هستند. تشکیل یک بدیل ، که پادزهر جمهوری اسلامی باشد، گامی مثبت در جهت زنده کردن جنبش تلقی خواهد شد. اما اینکه این بدیل یا آلترناتیو باید چگونه و با شرکت چه کسانی شکل بگیرد خود یک موضوع اساسی و تعیین کننده پیش از برداشتن این گام عمده است. پاسخ به این سوال که چه کسانی به عنوان کمیته تدارکاتی این مسولیت تاریخی را عهده دار خواهند شد و چه کسانی در کنگره ملی حضور خواهند یافت نخستین موضوعی است که باید روشن شود. هموطنان ، برای مبارزه با این رژیم نیاز به "یک" اپوزیسیون داریم نه اپوزیسیونها که هر کدام خود را نماینده مردم و سخنگوی جنبش سبز معرفی می کنند. آیا تا کنون این سوال را از خود پرسیده اید که سخنگوی مردم آزادیخواه ایران در سازمان ملل کیست؟ سخنگوی جنبش سبز در خارج از کشور کیست؟ سخنگوی اقوام در خارج از کشور کیست؟

متاسفانه در سایتهای اینترنتی مشاهده می شود که یک فرد خود را سخنگوی اپوزیسیون می نامد و به تنهایی به آقای احمد شهید گزارشگر حقوق بشر سازمان ملل به نمایندگی از مردم ایران نامه می نویسد. فردی دیگر به آقای بان کی مون دبیر کل سازمان ملل نامه ارسال می کند و دیگری به آقای اوباما. و همین طور افرادی سودجو خود را سخنگوی جبهه دمکراتیک آذربایجان ، در جایی دیگر خود را حرکت دمکراتیک آذربایجان و جایی دیگر کنفدراسیون دانشجویان ایرانی معرفی می کنند و برای مردم ایران پیام ارسال می کنند. دیگر کسانی هم خود را سخنگوی زندانیان سیاسی داخل ایران جا می زنند.

از همه اینها که بگذاریم افراد دیگری هم هستند که خود را اپوزیسیون می نامند و ادعا دارند که در راستای منافع ملی ایران تلاش می کنند در حالیکه همین افراد خواسته یا ناخواسته در راستای منافع جمهوری اسلامی و خصوصا "وزارت اطلاعات جمهوری اسلامی" گام برمی دارند. جمهوری اسلامی میلیون ها دلار هزینه می کند تا اپوزیسیون خارج از کشور را به جان هم بیندازد؛ گرچه این اپوزیسیون به خودی خود و بدون دلارهای وزارت اطلاعات ایران، به جان هم افتاده اند و در صدد تخریب یکدیگر هستند.

کسانی دیگر هم هستند که به سبب "تعصب" مانع اتحاد و رسیدن به آزادی و دمکراسی می شوند. اینگونه افراد با هر گونه دخالت دولتهای جهان در راه رسیدن به آزادی کشورمان مخالفت می ورزند که این هم از دیدگاه من یک نوع خیانت پنهان محسوب می شود. هر کجای دنیا که همایش یا سمیناری برای گذار به دمکراسی برقرار می شود اولین سوالی که از سوی این افراد پرسیده می شود این است که "هزینه مالی این همایش را چه کسی داده است؟". این افراد متعصب که ناخواسته در جهت اهداف جمهور اسلامی فعالیت می کنند، می گویند اگر دولت های خارجی بانی این همایش هستند ما نمی آییم ولی با کمی کنکاش معلوم می شود که خود این افراد با دولت های مختلف پشت پرده رایزنی می کنند تا بلکه بتوانند کمکهای مالی دریافت کنند. همگان می دانیم که دولت آمریکا سالانه بودجه ای به صلح در منطقه خاورمیانه اختصاص می دهد ، اما اینکه چه کسانی این بودجه را دریافت می کنند نامشخص و مبهم است.

من نمی دانم پشتوانه تفکری که می گوید نباید از دولت های خارجی کمک گرفت چیست؟ از یکی از حامیان این طرز تفکر پرسیدم چرا با این امر مخالف هستید؟ ایشان در پاسخ چنین گفت "در قبال همکاری از ما انتظار دارند". پرسیدم چه انتظاری؟ جواب داد "ممکن است در مقابل چنین کمکی امتیازاتی را درخواست کنند از جمله واگذاری گمرک ایران برای ۱۰ سال یا اینکه قیمت نفت را برای مدت ۱۵ سال به قرارداد فی ما بین معامله کنند." از این شخص پرسیدم "خب اگر شما نگران این موضوع هستید ، همین الان جمهوری اسلامی بیشترین خسارت را به ایران عزیزمان وارد می کند. چرا ما یک بار برای همیشه از "خارجی ها" کمک نگیرم؟" گفتم "مگر مقدار در آمد ۱۰ سال گمرک چقدر است؟ ما که در طول سی و دو سال گذشته صد ها برابر این مبلغ را هزینه داده ایم. جمهوری اسلامی در مدت حیات خود بیشترین زیان را به مملکت ومردم ایران وارد کرده است." البته حرف های من هیچ تاثیری روی طرف مقابل نداشت و باید بگویم که این افراد غرق در تعصب خود شده اند و به هیچ منطقی قانع نمی شوند.

دوستان و هموطنان عزیز، فعالان اپوزیسیون خارج از کشور، من در انتها به عنوان یک ایرانی که وطن خود را دوست دارم و نگران آینده ایران هستم می گویم که ایران عزیز و ملت ایران به کمک یکایک شما نیاز دارند. تا زمانی که این اختلافات و تخریب ها ادامه داشته باشد نه تنها هیچ نتیجه ای حاصل نخواهد شد، بلکه پایه ها و ستونهای رژیم استبدادی محکم تر خواهد شد و این نهایتا منجر به این خواهد شد که دولت های خارجی برای ما تصمیم خواهند گرفت و گزینه حمله نظامی را در دستور کار خود قرار خواهند داد و در این تصمیم گیری کسانی که بیشترین هزینه را پرداخت خواهند کرد کسی نیست جز مردم داخل ایران.

آیا سران اپوزیسیون این توانایی را در خود می بینند که برسر یک اصل مشترک که می تواند "انحلال جمهوری اسلامی" باشد گرد هم آیند؟ آقایان، دوستان، قدرت طلبان، سلطنت طلبان، اقوام، جمهوری خواهان، سکولار ها، اصلاح طلبان، مبارزان، فعالان سیاسی، چپی ها، راستی ها، مذهبیون، ژورنالیست ها ! خودخواهی های خود زیر پا له کنید به هفتاد و پنج میلیون ایرانی بیندیشید، به منافع ملی بنگرید نه منافع شخصی. هر یک از شما به دنبال آزادی ایران هستید اما به صورت فردی، که این امر غیر ممکن است. چرا که شما به تنهایی آن سیمرغ نیستید. سیمرغ متشکل از "سی" مرغ است و هر کدامتان یک مرغ هستید و باید بروید به دنبال بیست و نه مرغ دیگر تا بشوید سیمرغ. آنوقت می شود گفت "اتحاد"، "کنگره ملی" و در نهایت شکست دیکتاتور.

پیام از دیپلمات پیشین به سفیر جمهوری اسلامی در نیو یورک

2011-09-21T20:43:00.000-07:00

پیشواز از احمدی نژاد در فرود گاه نیویورک به اندازه آقاخان به ایران ضربه می‌‌زند. شما دو راه در پیش دارید یا می‌‌خواهید امیرکبیر شوید و یا آقاخان نوری. در صورتی‌ که تصمیم گرفتید امیر کبیر باشید مطعمن باشید قلب میلیونها ایرانی با شما خواهد بود. من آن را تجربه کرده ام. دلار‌های خونین این رژیم هیچ آبرویی نمی‌‌خرد.

درویش رنجبر

آقای اسحاق آل حبیب

دیروز شما را دیدم که در پای پلکان هواییما احمدی نژاد را در آغوش گرفتید. فقط یک سوال. آیا یادتان می‌‌آید در دانشکده روابط بین الملل شما به امید یافتن پاسخی از آن همه سوال‌های امتحانی دور و بر من می‌‌گشتید؟ آیا یادتان هست پس از آنکه من به عنوان دانشجو ی برتر به نیو یورک رفتم و دوره کار آموزی را در سازمان ملل گذراندم شما هر روز از من سوال می‌‌کردید شکل و شمایل سازمان ملل چگونه است؟ از اینکه در سال ۱۳۷۱ شما به عنوان دبیر سوم مأمور در نیو یورک در منزل خودتان از من به عنوان کارشناسی که از تهران آمده بودم پذیرائی کردی بسیار ممنون هستم. مهمان نوازی خانم بزرگوار شما را در آن شب هرگز فراموش نمی کنم.

امروز شما شکل و شمایل ساز مان ملل را در منهتن دیدید. امروز شما به پیشواز احمدی نژاد رفتید. دوست دارم سوال دوم را مطرح کنم. آیا فکر می‌‌کنید من نمی‌‌توانستم به مثل شما ریش بگذارم، چند تا نماز دروغی بخوانم و در این دستگاه بمانم و نقش آقا خان نوری را در در دستگاه ناصر الدین شاه بازی کنم؟ می‌‌دانی‌ آقا خان نوری کی‌ بود؟ می‌‌دانید چرا امروز یک خیابان به نام امیر کبیر نام گذاری شده ولی‌ از مردی به نام آقا خان نوری خبری نیست؟ در حالیکه امیر کبیر برای سر بلندی ایران تلاش می‌‌کرد این مرد کثیف با مادر شاه نرد عشق می‌‌باخت.[کسی‌ که معشوقه مهد علیا {مادر ناصر الدین شاه} بود و در یک شبی‌ که ناصر الدین شاه مست بود حکم قتل مردی بزرگ را از دست پسری جوان و لا یعقل گرفت]. می‌‌دانی‌ چنین هوس بازی چه هزینه سنگینی‌ بر دوش ایران گذاشت؟

پیشواز از احمدی نژاد در فرود گاه نیو یورک به اندازه آقاخان به ایران ضربه می‌‌زند. شما دو راه در پیش دارید یا می‌‌خواهید امیر کبیر شوید و یا آقا خان نوری. در صورتی‌ که تصمیم گرفتید امیر کبیر باشید مطعمن باشید قلب میلیونها ایرانی با شما خواهد بود. من آن را تجربه کرده ام. دلار‌های خونین این رژیم هیچ آبرویی نمی‌‌خرد.

با سپاس

درویش رنجبر

نخستین نشانه های تاثیرگذاری تحریم سپاه پاسداران

2011-09-05T17:35:00.000-07:00

به قلم حسین علیزاده

نقش پررنگ سپاه پاسداران در تحریم های جدید:

در آخرین دور از وضع تحریم های جدید علیه جمهوری اسلامی، اتحادیه اروپا مشخصا سپاه قدس را مورد تحریم خود قرار داده است. این در حالی است که این دور از تحریم ها نه به دلیل پرونده هسته ای ایران و نه به دلیل نقض فاحش حقوق بشر و نه به دلیل سرکوب مردم ایران نبوده است. بنا به اطلاعبه رسمی اتحادیه کلیه 27 عضو این اتحادیه، این بار تصمیم گرفته اند که سپاه قدس ایران را به دلیل پشتیبانی از حکومت سوریه در "سرکوب معترضان سوری" مورد تحریم قرار دهد.

بدین ترتیب، نه تنها دور جدیدی از فشار بر مهم ترین نهاد نظامی جمهوری اسلامی آغاز شده است بلکه دور جدیدی از اتهامات نیز متوجه مهم ترین نهاد امنیتی جمهوری اسلامی گردیده است که در نوع خود اتهامی به مراتب سنگین تر از همه اتهامات وارده بر جمهوری اسلامی است. براساس این اطلاعیه جدید، اتحادیه اروپا نام ۱۵ فرد و ۵ نهاد از جمله سپاه قدس (واحد برون مرزی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی ایران) را در فهرست تازه تحریم‌های خود در ارتباط با وقایع سوریه قرار داده است. دلیل این تحریم ها "تامین تجهیزات و پشتیبانی از سرکوب معترضان در سوریه" توسط سپاه قدس اعلام شده است. در این دور جدید از تحریم ها، نام های محمدعلی جعفری فرمانده سپاه پاسداران، قاسم سلیمانی فرمانده سپاه قدس، حسین طائب رییس اطلاعات سپاه (فرمانده بسیج در انتخابات 88) در فهرست تحریم ها قرار دارد.

گر چه تاکنون شایعات بسیاری مبنی بر حمایت ایران از سرکوب معترضان سوری توسط بشار اسد به گوش رسیده بود ولی اقدام اتحادیه اروپا با وضع چنین تحریمی بر سپاه قدس ، دست کم از طرف اتحادیه مهر تآییدی بر این شایعات به شمار می رود. وضع این تحریم ها بر سپاه قدس در حالی است که اتحادیه اروپا در اقدامی دیگر فرماندهان سوری تحت فرمان "ماهر اسد"، برادر کوچکتر اسد را نیز تحریم کرد. نام "حسن ترکمانی" ،‌ نماینده ویژه اسد نیز در این فهرست به چشم می‌خورد.

گفتنی است که اتحادیه اروپا اعلام داشته است که اقدامات سرکوبگرانه در سوریه بسیار مشابه سرکوب معترضان ایرانی پس از انتخابات 88 بود. اینک تیمی حقوقی از حقوقدانان اتحادیه این موضوع را در دست بررسی دارند تا پس از تهیه مستندات کافی، موجبات اقامه دعوایی را علیه عاملان این جنایت ها فراهم آورند که چه بسا آنان را بتواننند با عنوان "جنایت علیه بشریت" تحت تعقیب قضایی در آورند. بدیهی است در صورت اتخاذ چنان تصمیمی، برای نخستین بار فرد یا افرادی از مقامات جمهوری اسلامی در تاریخ 32 ساله این نظام تحت تعقیب قضایی از نوع آنچه برای پینوشه یا عمر البشیر دیده شده، قرار خواهد گرفت.

نگاهی به دیگر تحریم ها

می دانیم که جمهوری اسلامی تاکنون انواع تحریم ها را به خود دیده است. بی تردید چند قطعنامه تحریمی سازمان ملل (به ویژه قطعنانمه های 1737، 1747 و 1803) که براساس فصل 7 منشور (نقض و تهدید صلح و امنیت بین المللی) در ارتباط با برنامه هسته ای جمهوری اسلامی ایران صادر شده، در صدر این تحریم ها قرار دارد.

به نظر می آمد تحریم های حقوق بشری اتحادیه اروپا علیه 32 نفر از مقامات ایرانی و تحریم امریکا علیه 7 نفر، آغاز دور جدید از تحریم های هوشمند علیه ایران باشد. این تحریم ها به دلیل دست داشتن این افراد در سرکوب معترضان ایرانی اعمال گردیده بود ولی دور جدید تحریم مقامات ایرانی توسط اتحادیه که در بالا بدان اشاره شد، نشان از دخالت داشتن جمهوری اسلامی در سرکوب مردم کشوری دیگر (سوریه) دارد که به مراتب فضاحت بار تر برای جمهوری اسلامی خواهد بود. در این دور تحریم ها اتحادیه اروپا و امریکا، هر یک به سهم خود تحریم هایی را علیه مقامات ایرانی به جرم دست داشتن در سرکوب معترضان سوری وضع کرده اند.

ایالات متحده نیز پیش از این مقاماتی از سپاه پاسداران و همچنین نیروی انتطامی را در فهرست تحریم های خود قرار داده بود. برای نخستين بار مقام‌ های آمريکايی در اوايل خرداد 90 اعلام کرده بودند شواهدی در دست دارند که مقاماتی از جمهوری اسلامی برای کمک به سرکوب معترضان در سوريه، مشاوران و مربيانی به اين کشور فرستاده و تجهيزات پيشرفته ‌ای را نيز در اختيار حکومت سوريه گذاشته اند که به رديابی مخالفان در شبکه‌های اجتماعی کمک می‌کند. در پی این اظهارات، واشينگتن در روز ۱۸ ماه می 2011، دو تن از فرماندهان بلندپایه نیروی قدس به نام های قاسم سليمانی و محسن چيذری را در فهرست تحريم‌های خود قرار داد[1].

همچنین اخیراً وزارت خزانه داری امریکا نیز اعلام داشته است مقاماتی از نیروی انتظامی جمهوری اسلامی از جمله احمدرضا رادان جانشین فرمانده نیروی انتظامی در سوریه حضور یافته بود تا در خصوص انتقال تجربیاتی برای سرکوب مخالفان اسد، "کمک کارشناسی" دراختیار رژیم اسد قرار دهد. وزارت خزانه داری امریکا از این رو اسماعيل احمدی مقدم، فرمانده اين نيرو وهمچنین احمدرضا رادان، جانشين فرمانده نيروی انتظامی را به اتهام همکاری با حکومت بشار اسد در سرکوب معترضان در سوريه مورد تحريم خود قرار داد[2]

تحریمی از جنس دیگر

تاریخچه انواع تحریم ها علیه جمهوری اسلامی، تاریخی دراز به درازای عمر جمهوری اسلامی دارد. تحریم سرمایه گذاری در صنایع نفتی، تحریم فروش هواپیما، تحریم بانکی، تحریم حقوق بشری و غیره از سوی امریکا، کانادا، استرالیا ، اتحادیه اروپا و.. همه و همه با تحریم های اخیر سپاه قدس تفاوت ماهوی داشته و دارد. جمهوری اسلامی تاکنون انواع تحریم ها را به جان خریده بود با این ادعا که مثلا خواسته است از حق مسلم خود در بهره برداری صلح آمیز از انرژی هسته ای دفاع کند. اما تحریم سپاه قدس به اتهام دست داشتن در تامین تجهیزات سرکوب مخالفان بشار اسد، اتهامی است بس متفاوت. پیشتر رفتن این اتهامات و بیشتر شدن آنان، مسلما چهره جمهوری اسلامی را نزد افکار عمومی جهانیان و به وِیژه کشورهای عربی و اسلامی تخریب خواهد کرد.

اثبات اتهام دست داشتن در سرکوب معترضان سوری که اتحادیه اروپا و امریکا بر اساس آن دست به وضع دور جدیدی از تحریم ها علیه ایران زده اند، دیگر نمی تواند چنان پاسخ واهی را از جمهوری اسلامی به همراه داشته باشد که آنچه سپاه و بسیج و نیروی انتظامی در حوادث پس از انتخابلات انجام داده اند صرفا مقابله با اغتشاشگران و آشوبگران داخلی برای تامین نظم و امنیت عمومی بوده است. اتهامات اخیر، جمهوری اسلامی را تا حد دستگاه سرکوب استالین فرومایه و بی آبرو خواهد کرد و ماهیت ضد دینی و ضد بشری این رژیم را نمایان خواهد ساخت.

نخستین نشانه های تاثیرگذاری تحریم در ایران

گو اینکه هنوز سازمان ملل به طور مستقیم به اتحادیه اروپا و امریکا نپیوسته تا تحریمی علیه مقامات جمهوری اسلامی برای سرکوب معترضان سوریه به اجرا گذارد، ولی واکنش هایی بعضا متنقاض از درون حاکمیت جمهوری اسلامی به چشم می خورد که می تواند دلیل تاثیر گذاری تحریم ها باشد.

در حالی که رامین مهمانپرست سخنگوی وزارت امور خارجه جمهوری اسلامی، ادعای اتحادیه اروپایی در ارتباط دادن حوادث سوریه با نیروی قدس سپاه پاسداران انقلاب اسلامی را "فاقد سند و مدرک و فرافکنی" دانسته است[3]، علی اکبر صالحی وزیر خارجه در اظهاراتی در نوع خود بی سابقه نهایتا پس از 5 ماه تاخیر از زمان کشتارها مردم سوریه گفت که بشار اسد باید به «‌خواسته‌های مشروع مردمش» پاسخ دهد. وی در مصاحبه ای با ایسنا تصریح کرد: "دولت‌ها باید نسبت به خواسته‌های مشروع ملت‌های خود پاسخگو باشند؛ چه در سوریه، یمن یا در کشور دیگر، ‌ملت‌های این کشورها خواسته‌های مشروعی دارند و دولت‌ها باید هرچه سریعتر به آن خواسته‌ها پاسخ دهند[4]."

در واکنشی دیگر سید احمد آوایی عضو کمیسیون امنیت ملی در انتقاد از سیاست های یکجانبه جمهوری اسلامی از اسد اعلام که "متأسفانه حکومت سوریه دیر وارد اصلاحات شد. آنان خیلی زودتر‌ از اینها باید اعتراضات مردمی را می‌شنیدند. چراکه انتقاد‌ها از حکومت این کشور در ابتدا با هدف اصلاحات بود و اگر سوریه زودتر از اینها با مردم کنار می‌آمد به این وضعیت نمی‌رسید...واقعیت این است که حمایت مطلق ما از سوریه کار درستی نبود. چراکه مردمی که در این کشور علیه حکومت تظاهرات می‌کردند مردم متدینی بودند و حرکت‌های اعتراضی خود‌جوش بود. هرچند آمریکا و غرب معترض‌ها را تحریک کرده و با ارسال اسلحه سمت و سوی خاص خود را به این تحولات دادند[5]."

اظهارات صالحی و آوایی در حالی ابراز می شود که پیش ازاین علی خامنه‌ای رهبر جمهوری اسلامی به صراحت درباره تحولات سوریه گفته بود که حوادث سوریه حاصل «شبیه‌ سازی» رویدادهای دیگر کشورهای عربی در این کشور است و آن را «انحرافی» خوانده بود.

بدین سان شاهدیم که مواضعی متناقض و دوگانه از تهران در خصوص تحولات سوریه به چشم می خورد، از طرفی رهبر جمهوری اسلامی حوادث سوریه را "انحرافی و شبیه سازی" دانسته و از سوی دیگر وزیر خارجه جمهوری اسلامی سخن از پاسخگویی بشار اسد به خواست مشروع مردمش می گوید.

بعید نیست که این اظهارات متناقض در سیاست خارجه حمهوری اسلامی نخستین نشانه از تاثیرگذاری تحریم های وارده بر سپاه باشد خصوصاً اگر قرار باشد دایره این تحریم ها بیشتر و تنگ تر نیز شود. جمهوری اسلامی پس از سال های سرمایه گذاری کلان در سوریه و به حرکت درآوردن چرخ خوابیده اقتصاد سوریه با سرمایه های خود هرگز باور نداشت که قدردانی از خود را با آتش زدن پرچم جمهوری اسلامی توسط مردم معترض سوریه ببیند.

از سوی دیگر پس از سقوط قذافی و یقین یافتن جمهوری اسلامی از این حقیقت که سرکوب معترضان سوری جز سقوط زود هنگام اسد را مانند قذافی به همراه نخواهد داشت، ظاهرا دریافته است که بهترین راه، اندکی فاصله گرفتن در اظهارات ( نه عمل ) از سوریه است تا مانند ترکیه بتواند نقش داخلی خود را در میان مردم سوریه حفظ کرده و در عین حال مانع وضع تحریم های بیشتر بر نهادهای نظامی – امنیتی خود شود. نهادی که اینک از مجلس و دولت و اقصاد و غیره و غیره را در دست خود گرفته است.

حسین علیزاده/ 8 شهریور 90

alizadeh44@yahoo.com

کلاهبرداری فضایل عزیزان با همدستی همسرش کبری قربانپور

2011-09-02T23:36:00.001-07:00

فضایل عزیزان یک کلاهبردار (افشای هویت فضایل عزیزان و زنش)

آقای فضایل عزیزان(کیا) و خانم کبری قربانپور(کیانا)

شما که مدت هاست مشغول به کلاهبرداری و دزدی هستید

شما که با هک کامپیوتر های مردم اسناد و مدارک و عکس های خصوصی آنها را سرقت میکنید و از آنها اخاذی میکنید.

امروز به مالباختگان و تمامی کسانی که از شما زخم دیده اند مژده میدهم.

بزودی مدارک فراوانی از کلاهبرداری ها ی شما را افشا خواهم کرد.

همچنین فیلم هایی که در آن مشغول فریب قربانیان خود در اینترنت هستید.

فیلم هایی که در آن فضایل عزیزان و کبری قربانپور به کودک 4 ساله خود هم رحم نمیکنند و او را هم در اعمال غیر انسانی و کثیف خود دخالت میدهند.

و مهمتر از همه فیلمهایی که اسناد بی ناموسی فضایل عزیزان است که در آن همسر خود را همانند یک زن بدکاره جلوی وبکم قرار میدهد تا در نقش دختری ظاهر شود که قصد دارد با ازدواج پسر ها را به امریکا بیاورد و گرین کارت بگیرد.

در اینجا یک نمونه از این فیلم ها را می بینیم که در آن فضایل عزیزان نقش برادر دختر را که در اصل زنش باشد را بازی میکند و در حال تقلید لهجه امریکایی است که مثلا هر دو بزرگ شده امریکا هستند.همچنین از اشخاصی مثل پدر و مادر و یا پدر بزرگ نام میبرند که وجود ندارند.

اگر سری به وب سایت فضایل عزیزان بزنید و برنامه هایش را در تلویزیون مردم تی وی آقای سربی ببینید متو جه میشود که لهجه ترکی دارد.به صحبتهایش در رابطه با حقوق بشر گوش کنید و بعد به لینک سند شماره یک کلاهبرداری فضایل عزیزان با همدستی همسرش کبری قربانپور سر بزنید.

اسناد بزودی منتشر میشود.

مصاحبه کلاهبرداران فضایل عزیزان و برادران موحدی با تلویزیونها (افشای هویت فضایل عزیزان و زنش)در اینجا چند نمونه از مصاحبه های این دزدان که خود را به جای فعال 30یا30 جا زده اند را قرار میدهم.

گفتگوی شهره عاصمی با فضایل عزیزان در مورد افشاگری و دخالت در زندگی خصوصی مردم

پیام امین موحدی به مردم آذربایجان- بهرام مشیری

Sorbi Baa Mardom July 29, 2011 امیر احمدی ، امین موحدی

VOA American Tv Human Rights Azerbaijani Activists in Iran Report of Mr Fazael Azizan

سابقه فضایل عزیزان و همسرش در ایران و ترکیه (افشای هویت فضایل عزیزان و زنش)

فضایل عزیزان و همسرش کبری قربانپور اهل اردبیل هستند و در ایران به علت گزارشاتی که برای رادیو و تلویزیونهای بیگانه ارسال میکردند به زندان رفتند.در ترکیه نیز به فعالیت های این چنینی ادامه دادند و با برادران موحدی(امیر حسین و امین)همکاری میکردند.

امیر و امین موحدی هر دو در ایران دارای سابقه دردی و کلاه برداری میباشند و سالها پیش به ترکیه رفتند و در انجا شروع به فعالیت های 30یا30 علیه حکومت ایران کردند و هم اکنو ن همه آنها را به عنوان فعال 30یا30 میشناسند و امین موحدی در واشنگتن یک خبرنگار است.

فضایل عزیزان در ترکیه به عنوان سخنگوی اینها شناخته میشد و با رادیو تلویزیونهای امریکا و اسرایل و انگلیس تماس میگرفت و گزارش هایی از جنبش های مردم آذربایجان میداد. در زیر تصاویری از امیر حسین و امین موحدی و تصویر مصاحبه ای که فضایل عزیزان با یکی از روزنامه های ترکیه به عنوان فعال 30یا30 انجام داده بوده مشاهده میکنید.این تصاویر را خوب به خاطر بسپارید و در دام این کلاهبرداران نیفتید.

فضایل(فضائل - فرزاد - کیا) عزیزان یک شارلاتان و کلاه بردار است (افشای هویت فضایل عزیزان و زنش)فضایل عزیزان کلاهبرداری است که در سال 85 شمسی همسر و پسر 8 ساله خود به نام های معصومه و امیر را در ایران رها کرده است که هم اکنون در ارومیه بسر میبرند و به همراه همسر صیغه ای خود به نام کبری قربانپور به ترکیه فرار کردند و پناهنده شدند.لازم به ذکر است که هر دو نفر اینها دارای جرم 30یا30 در ایران هستند و خود فضائل عزیزان سابقه دزدی و کلاهبرداری در ایران را هم دارد.اما از جرم 30یا30 خود تنها به عنوان وسیله ای برای گرفتن پناهندگی امریکا استفاده کردند و در واقع فقط به دنبال ماجراجویی هستند.پس از دو سال اقامت در ترکیه که در انجا صاحب یک کودک به نام شیوا هم شدند موفق به دریافت پناهندگی از امریکا شدند و اکنون حدود سه سال است که در شهر اتلانتا سکونت دارند.

اتحاد اپوزیسیون: صیغه موقت یا عقد دائم؟

2011-07-17T22:55:00.000-07:00

مهمترین نکته عمل گرا این که نباید تشکیل جبهه را به مثابه عقد دائم تصور کرد. مثال مناسبتر آن، صیغه موقت است. یعنی چند تشکل و سازمان برای یک مدت معین و برای یک کار مشخص در کنار هم قرار می گیرند و بعد هم که کامیاب شدند از هم جدا می شوند. عقد موقت است عقد دائمی نیست. اگر از این زاویه به موضوع بنگریم در می یابیم که تشکیل یک جبهه متحد براساس اتحاد عمل است نه اتحاد فکر. افکار باید متفاوت باشد، نظرات باید متتوع باشند، سلیقه ها باید با هم یکی نباشند، اما، عمل و کارها باید همسو باشد. در نهایت این کنش و حرکت عملی است که نتیجه می دهد نه فقط اصول و ایده ها.

اتحاد اپوزیسیون: صیغه موقت یا عقد دائم؟نگارنده پیشاپیش بابت به کار گیری این واژه که در برگیرنده نگاه فاقد احترام به زن می باشد عذرخواهی کرده و تاکید دارد که استفاده از این کلمات در اینجا به عنوان استعاره می باشد.
کورش عرفانی

سازمان های سیاسی یک جامعه بازتاب فرهنگ درون آن جامعه هستند. هنر آنها در این می تواند باشد که با رهایی خویش از بندهایی که مانع پیشرفت است خود را به یک جریان پیشرو برای آن جامعه تبدیل سازند. سازمان های سیاسی و احزاب ایرانی نیز از این قاعده مستثنی نیستند. بسیاری از ویژگی های استبدادسالاری حاکم در ایران در قالب استبداد منشی در درون تشکل های سیاسی ما ساری و جاری بوده و هست. این ویژگی ها متعدد هستند اما در اینجا به یکی از آنها می پردازیم: ناتوانی تشکل ها در ساختن یک جبهه ی متحد.

در جامعه ی استبدادی عنصراعتماد نقش نهادینه ندارد، غایب است. اعتماد میان افراد به صورت انفرادی و براساس تجربه ی شخصی و احساسی ساخته می شود نه به عنوان یک هنجار اجتماعی عمومی شده. انسان استبداد زده نمی تواند تصور کند که دیگری چیزی شبیه خود او نباشد: فاقد ثبات رفتاری، ترسو، ناپایدار نسبت به ارزش ها، آب زیرکاه، حقه باز، خودمدار و به فکر منافع خویش. او در ناخودآگاه خویش چنین تصویری از خود دارد و لذا در خودآگاه خویش چیزی به اسم اعتماد به دیگران را به حداقل رسانده و کاری بسیار دشوار و اغلب ناممکن می داند.

علاوه بر این بستر عمومی فرهنگی که از دل استبدادسالاری چند هزارساله ی تاریخ ایران بر می آید موارد مشخص و معاصری نیز آمده و بر وخامت این بحران اعتماد می افزاید. تجربه ی مشخص انقلاب سال 57 و خیانت خمینی به آرمان های یک ملت، ضربه ای بود که سه دهه دورتر هنوز درحال گرفتن تلفات از اخلاق اجتماعی و سیاسی میان هموطنانمان است.شوک عظیم روح جمعی ایرانیان به دنبال سرکوب و کشتاری که پس از انقلاب به راه افتاد هنوز رفع نشده و بسیاری، ناخودآگاه، تحت تاثیر آن از هرگونه باورآوری دیگر به یک آرمان جمعی به شدت پرهیز می کنند.

حاصل این بستر عمومی تاریخی و این واقعه ی مشخص به شکل یک تشتت عظیم در سازمان های سیاسی ایرانی حاضر در اپوزیسیون بروز می کند. دیوار بی اعتمادی و سردی روابط و بی اعتنایی به یکدیگر بین آنها بسیار بلند بوده و هریک سعی دارند تا با نفی دیگری ترس های درونی شده ناشی از ضربه خوردن اعتماد خویش را آرام سازند. برای این تشکل ها وفعالان، تصور هیچ همکاری و همیاری جدی با هم ممکن نیست و ترجیح می دهند به جای قدرت جمعی در ضعف فردی به سر برند.

یکی از نمودهای مشخص این امر را می توان در تلاش های متعدد اما همگی ناکام اپوزیسیون برای ایجاد یک جبهه ی متحد یافت. (2)دهها بار سازمان های سیاسی مختلف در طیف های گوناگون تلاش کرده اند تا حداقلی از هماهنگی و انسجام را میان خویش پدید آورند تا شاید از دل آن، یک جبهه متحد زاده شود؛ لیکن تمامی این تلاش ها در همان ابتدای راه به دلیل نبود اعتماد و احترام متقابل از هم پاشیده شده ویا اغلب پیمان ها و همبستگی ها به صورت مرده زا بنیان گذاشته شده اند. به عبارت دیگر این گونه از جریان ها با قرار دادن یک بمب تاخیری در خویش که همانا پرداختن بی دلیل به موضوعاتی بی شما و نالازم است شرایط از بین بردن خویش را آماده ساخته بودند.

با عنایت به این واقعیت عینی که سی سال است در مقابل ما قرار دارد و از آن جا که اکنون بر ریشه های عمیق این پدیده ها آشنا هستیم، شاید بد نباشد که این بار، برای پاسخگویی به ضرورت شکل دادن به یک جبهه ی متحد، با وسواس بیشتری نسبت به مراحل ابتدایی این پدیده نگاه کنیم و راه های شکست خورده ی قبلی را تکرار نکنیم. به عبارت دیگر، سعی کنیم با قدری پیش بینی اقدام به پیشگیری از عدم کامیابی چنین اقدامات و تلاش هایی بکنیم.

نگاه نو به اتحاد

یکی از موضوعات مهم در به شکست کشاندن این اتحادها عدم توجه به دشواری این کار از جانب کسانی است که روانشناسی آنها با خصلت هایی مانند گریز از مرکز، تک روی، نفی دیگری، سلطه طلبی و نداشتن روحیه ی کار جمعی شناخته می شود. به عبارت دیگر، سازمان های سیاسی برای به هم نزدیک شدن باید فرمولی را برگزینند که هر چه کمتر خصلت های خودمداری و گریز از مرکز را در آنان تقویت کرده و هر چه بیشتر بر همبستگی داخلی این اقدام بیافزاید. اما چگونه؟

راه حل آسانی در این بین وجود ندارد، لیکن پاره ای نکات فنی در این مورد قابل توجه است. بدون تایید این پدیده ها و بهره گیری از وجه استعاره ای واژه های عقد و صیغه، مهمترین نکته عمل گرا این که نباید تشکیل جبهه را به مثابه عقد دائم تصور کرد. مثال مناسبتر آن، صیغه موقت است. یعنی چند تشکل و سازمان برای یک مدت معین و برای یک کار مشخص در کنار هم قرار می گیرند و بعد هم که کامیاب شدند از هم جدا می شوند. عقد موقت است عقد دائمی نیست. اگر از این زاویه به موضوع بنگریم در می یابیم که تشکیل یک جبهه متحد براساس اتحاد عمل است نه اتحاد فکر. افکار باید متفاوت باشد، نظرات باید متتوع باشند، سلیقه ها باید با هم یکی نباشند، اما، عمل و کارها باید همسو باشد. در نهایت این کنش و حرکت عملی است که نتیجه می دهد نه فقط اصول و ایده ها.

به طور مشخص تا به حال وقتی صحبت از تشکیل جبهه ی متحد در اپوزیسیون می شده است این تصور بوده که قرار است این سازمان ها برای همیشه با هم باشند. لذا بلافاصله تصور می کرده اند که باید راجع به همه چیز با همدیگر هم نظر باشند. از این روی دست اندرکاران این ابتکار در اولین گام خود وقت و تلاش عظیمی را صرف این می کرده اند که یک متن پایه ای مفصل درست کنند و در آن به تمام نکات قابل تصور بپردازند: برداشت از تاریخ، تعریف از مفاهیم مانند آزادی، استقلال، دمکراسی، نظام حکومتی، قانون اساسی، سیاست های کلان، تمامیت ارضی، وحدت ملی و غیره . مسلم است که هر چه لیست طولانی تر و مباحث مفصل تر باشد زمینه های بروز اختلاف عقیده و کشمکش های نظری نیز بیشتر می شود و بعد از ماه ها یا حتی سال ها بحث و گفتگو و صدها یا هزاران ساعت جلسه و کار و تبادل نظر، جمع در همان ابتدا یا تشکیل نمی شود و یا بسیار متزلزل و ناپایدار شکل گرفته و به سرعت، در تلاطم مشکلات، از هم می پاشد. گرایشی که سبب می شود مبتکران اتحادسازی در پی آن باشند تا به همه ی موارد فکری، فلسفی، تاریخی، اقتصادی، سیاسی، اجتماعی و فرهنگی بپردازند این است که فکر می کنند این اتحاد قرار است برای همیشه و برای همه چیز مصداق داشته باشد و لذا باید به همه ی موضوعات پرداخت. درست مانند کسی که می خواهد با کسی ازدواج کند و توافق گسترده ای را با طرف مقابل جستجو می کند، این جا نیز گرایش به سوی گنجاندن «همه» ی موارد در متن مشترک ابتدایی است. بی خبر از آن که هر توافقی در عمل است که سرنوشت خود را شکل می بخشد نه در آن چه بر روی کاغذ مورد توافق قرار می گیرد.

اما بیاییم و برای لحظه ای تصور عقد دائم را به عقد موقت تبدیل کنیم. یک اتحاد عملی موقت برای یک کار مشخص در یک مدت زمان معین. ما می خواهیم با هم همکاری کنیم تا این رژیم را پایین بکشیم، در دوران گذار، موضوعات روزمره را مدیریت کنیم تا انتخابات برگزار شود و بعد هم قدرت را به حکومت منتخب بسپاریم. این جبهه در آن موقع خود را منحل می کند و به تاریخ و خاطره ها سپرده می شود. بنابراین، صحبت بر سر یک اتحاد کارکردی است که باید بتواند نیروهایی را که برسر حداقل ها با هم توافق دارند در کنار یکدیگر قرار داده تا با همفکری، همکاری و هماهنگی به یک هدف مشترک دست یابند، و آن هدف این که رژیم کنونی را پایین بکشند و مدیریت امورجاری کشور را با هدف برگزاری انتخابات آزاد بر عهده داشته باشند. بدیهی است که در جریان انتخابات هر یک از این تشکل های سیاسی برای کسب قدرت در مجلس و شرکت در دولت آینده تلاش مجزای خود را خواهد داشت.

اما سوال مهم این است که این حداقل ها چیست؟ پیمان نامه ی اولیه برای تشکیل جبهه ی متحد باید دربرگیرنده ی اصولی ساده و محدود باشد. مثلا این که این جمع، وحدت ملی و تمامیت ارضی ایران را حفظ می کند و اجازه ی دخالت بیگانگان در امور ایران را نمی دهد، هیچ تصمیم استراتژیک برای کشور نمی گیرد و محاکمه ی متهمان رژیم کنونی را به دولت منتخب بعدی و تشکیل دادگاه های صالحه در آینده واگذار می کند. این که تعریف هر یک از این سازمان ها از دمکراسی و لائیسته و استقلال و خودکفایی کشور چیست ربطی به این نوع از اتحاد کارکردی ندارد. این ها همه موضوعات پایه ای و درازمدتی است که بعد از برگزاری انتخابات آزاد در قالب فرایندهای انتخاباتی و تلاش های طولانی سیاسی و اجتماعی به آنها پرداخته خواهد شد. موقع و نوع پرداختن به آنها در چارچوب یک اتحاد سیاسی موقت برای کنار زدن یک رژیم نیست. باز یادآور شویم که اگر در فردای سرنگونی و در تدارک انتخابات آزاد برخی از سازمان ها بخواهند در قالب یک اتحاد سیاسی دراز مدت وارد کارزار انتخاباتی برای کسب مشترک قدرت شوند باید بر سر بسیاری از مفاهیم و تعاریف با هم به توافق برسند. اما برای یک جبهه ی متحد کارکردی که می خواهد با اشتراک نیروهایش به یک هدف مشخص، که کنار زدن رژیم حاکم است دست یابد، موضوع به کلی متفاوت است. اینجا اشتراک عملی است که مهم است نه تشابه نظری.

نتیجه گیری این که اگر قرار است اتحادی در اپوزیسیون سازمان یافته شکل گیرد باید یک اتحاد عملی باشد نه یک اتحاد اصولی. یعنی توافق نظری حداقل برای همکاری عملی حداکثر. با یک انتخاب دقیق از نیروها و تشکیل یک مجموعه ی همگون می توان نیروهای اهل عمل را گردهم آورد، بعد این مجموعه را به طور مستقیم با نیروهای مستعد درون جامعه پیوند زد، سپس خود را به عنوان جایگزین به دنیا شناساند، سازماندهی اجتماعی را گسترش داد و درنهایت، از طریق مدیریت اعتراضات، تظاهرات و در نهایت قیام مردمی، رژیم کنونی را خلع قدرت کرد. بعد از آن باید به مدیریت امور جامعه در دوران گذار مشغول بود. دورانی که در طول آن باید به تهیه و تدارک برگزاری انتخابات آزاد و دمکراتیک پرداخت. در پایان، با تشکیل دولت منتخب مردم این جبهه ی متحد انحلال داوطلبانه ی خویش را اعلام و عملی خواهد کرد.

در یک کلام، بعد از سه دهه تلاش برای ایجاد اتحادهای ارزشی و اصولی و آرمانی بد نیست به فکر ایجاد اتحادهای کاری، عملی و کارکردی باشیم. این خود نمودی خواهد بود به سوی نوعی نوگرایی سیاسی که حکایت از بلوغ ما و گذر از فرهنگ سیاسی دوران زمینداری به فرهنگ سیاسی دوران صنعتی خواهد داشت. گذر از نگاه ثابت و منجمد بر زمان بر نگاهی پویا و تحول پذیر. این می تواند منجر به شکل گیری یک جایگزین شود و یک بن بست اساسی را حل و فصل کند. باید عادت ها را کنار گذاشت و نوآوری کرد، آن هم بر اساس درک عینی واقعیت ها. یک چیز را در پایان فراموش نکنیم، هیچ تلاشی در این راه بدون پیوند نزدیک و ارگانیک با نیروها و شرایط اجتماعی داخل کشور و کسب مشروعیت مردمی از طریق این پیوند نمی تواند، حتی با رعایت شرایط بالا، به نتیجه رسد. دمکرات منشی، برنامه ریزی، سازماندهی، جدیت و پی گیری حرفه ای کار و موقتی دیدن فرایند از جمله ملزومات کار است.

* *

www.korosherfani.com

19 June 2011

(1)نگارنده پیشاپیش بابت به کار گیری این واژه که در برگیرنده نگاه فاقد احترام به زن می باشد عذرخواهی کرده و تاکید دارد که استفاده از این کلمات در اینجا به عنوان استعاره می باشد.

(2)در اینجا از همان واژه های همیشگی «جبهه» و «اتحاد» استفاده می کنیم اما همان معنای سنتی را مد نظر نداریم. قدری جلوتر این توضیح داده شده است.

نامه سرگشاده یک دیپلمات به گزارشگر ویژه حقوق بشر

2011-07-12T06:18:00.000-07:00

آن را که حساب پاک است ............از محاسبه چه باک است

جناب دکتر احمد شهید

گزارشگر ویژه شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد

با سلام و احترام

آنچه مرا واداشته تا این نامه برایتان بنگارم، پیشینه مشترکی است که ما دو را به عنوان دیپلمات های کشورهایمان به هم نزدیک می کند. چنین اشتراکی می توانند درک متقابل ما از وضعیت حقوق بشر به همراه داشته باشد. حسن پیشینه شما در کسوت وزیر خارجه مالدیو، اینک شما را مورد اعتماد عالی ترین نهاد بین المللی (شورای حقوق بشر سازمان ملل) قرار داده تا به بررسی وضعیت حقوق بشر در کشور من بپردازید. اما من، کاردار موقت و معاون پیشین سفارت جمهوری اسلامی ایران در هلسینکی پس از 21 سال خدمت در وزارت خارجه ایران، اینک پناهنده سیاسی نزد دولت میزبان، فنلاند، هستم.

آن را که حساب پاک است ............از محاسبه چه باک است

جناب دکتر احمد شهید

گزارشگر ویژه شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد

با سلام و احترام

عالیجناب

اینجانب و برخی دیگر از همکارانم در اعتراض به سرکوب بیرحمانه ملت ایران و به منظور رسانیدن فریاد ملتی رنجور و صد البته "بی پناه" به گوش جهانیان، خود را ناگزیر دیدیم تا با این اقدام سیاسی بازتاب دهنده صداهای خفته، دهان های دوخته، چانه های خرد شده، زندانیان به بند کشیده، شهیدان گمشده، مادران فرزند از دست داده، روزنامه های توقیف شده، احزاب تعطیل شده، اقلیت های دینی ممنوع شده و از همه بالاتر "وکیل مدافعان به کیفر رسیده این همه قربانیان نقض حقوق بشر" در جمهوری اسلامی باشیم.

عالیجناب

این نامه سرگشاده را ننوشته ام که به تکرار هزارباره نقض مستمر حقوق بشر در جمهوری اسلامی بپردازم چرا که اطمینان واثق دارم ده ها قطعنامه سازمان ملل و صدها اعلامیه سازمان های مدافع حقوق بشر و هزاران گواه زنده فجایع ضد بشری در سیاهچالی به نام "جمهوری اسلامی" به قدر کافی و وافی ادله مثبته برای مجرمیت دولتمردانی رِشت خوی و حاکمانی درشت گوی هستند تا شما را از فجایع ساری و جاری در جمهوری اسلامی آگاه سازند.

کدامین دلیل بالاتر از اینکه از زمان تاسیس شورای حقوق بشردر سال 2006 نخستین کشوری که اینک گزارشگر ویژه برای بررسی و وارسی وضعیت حقوق بشر در آن تعیین شده، جمهوری اسلامی است. اگر نبود ادله و شواهد قانع کننده، هرگز شورا بر این صرافت نمی افتاد تا گزارشگری را برای آن تعیین کند.

پس این رنج نامه را می نگارم تا درکنار براهین متقنی که دارید، استدلال ساده خود را در وخامت وضعیت حقوق بشر ایران با این سخن مدلل کنم که واکنش تند مقامات عالیه جمهوری مبنی بر "راه ندادن گزارشگر به خاک ایران"، جز آن نیست که عمق فاجعه چنان وحشتناک و دهشتناک است که رژیم حاضر است انگ نپذیرفتن را بر ننگ مشاهدات شما از فجایع آنان ترجیح دهد.

عالیجناب

قطعه شعر پارسی که در مطلع این نامه آمد، بیان ساده ما ایرانیان برای رسوا کردن هر دست آلوده به اعمال خلاف است. فرض بگیریم یک شهروند ایرانی درمظان اتهام به نگهداری مال مسروقه یا جسد دفن شده در خانه اش از سوی دادگاه محکوم به تفحص گردیده، کدامین گواه بر ارتکاب جرم بهتر از این است که وقتی او خود را مبرا می داند، مانع تفحص منزلش توسط مقامات صاحب صلاحیت می شود؟ در چنین موقعی است که ضرب المثل فارسی می گوید:

آن را که حساب پاک است ............از محاسبه چه باک است

عالیجناب

این شرح حال دولتمردان جمهوری اسلامی از رییس قوه قضائیه گرفته تا وزیر خارجه و رییس کمیسون امنیت ملی مجلس و فرمانده سپاه پاسداران و... است که هر یک عَلم مخالفت با بازدید شما از کشور عزیزمان را برداشته اند. در هزل و هذیان گویی این دولتمردان، طًرفه همین بس که از یک سو رییس دولتش آن کشور را "آزاد ترین کشور دنیا" و دبیر ستاد حقوق بشر قوه قضائیه (جواد لاریجانی) آن را "تنها دمکراسی منطقه" می نامند آنگاه رییس قوه قضائیه با گستاخی تمام اعلام می دارد که "سیاست ما نپذیرفتن گزارشگر ویژه است". وه که از انبان پر از قیل و قال های درسی چنان قاض القضاتی، چه پریشان گویی ها بیرون می آید که "مبانی حقوق بشر غربی قابل تحميل نيست و ما نمی توانيم حقوق بشری كه ‏آنها از مجموع فرهنگ ‏ليبرالی بر ما تحميل می كنند، بپذيريم زيرا نظام دينی ما می تواند ‏خودش، نظام حقوق بشری بر اساس مبانی ‏خودش داشته باشد." گویی جهانیان فراموش کرده اند تا همین دیروز جمهوری اسلامی خود شیفته عضویت در شورای حقوق بشر بود؟ وانگهی گویا او در هزاران آموخته خود، نیاموخته است که مادام دولتی امضای خود را زیر میثاق، پیمان یا کنوانسونی نهاده است ملزم به اجرای آن است مگر آنکه از آن خارج شود. مگر چه فرقی است بین پذیرش سرزده بازرسان آژانس بین المللی اتمی از تاسیسات اتمی ایران بر اساس تصمیم آژانس به عنوان یک مرجع بین المللی و پذیرش گزارشگر ویژه بر اساس تصمیم شورای حقوق بشر به عنوان یک مرجع بین المللی دیگر؟ ‏‎

عالیجناب

قاض القضات کشور ما نیک می داند که اگر نبود اعلامیه جهانی حقوق بشر و دیگر میثاق هایی که امضای جمهوری اسلامی را دارد، باز این حکومتگران به دلیل نقض قوانین ساری و جاری جمهوری اسلامی از جمله نقض قانون اساسی کشور نیز پرونده ای سنگین وننگین دارند چه رسد به تعهدات بین المللی خود که بر اساس میثاق های بین المللی بدان ها متعهد است. برای تبین موضوعی نظر شما را به مثال ساده ای جلب می کنم.

بر اساس قانون مدنی جمهوری اسلامی بر گرفته از فقه اسلامی، اصل بر برائت افراد از هر جرمی است مگر آنکه خلاف آن توسط دادگاه صالحه اثبات شود. طرفه حکایتی است که در کشور مدعی آزادی و دمکراسی، دو تن از شخصیت های برجسته جمهوری اسلامی آقایان میرحسین موسوی (نخست وزیرپیشین) و مهدی کروبی(رییس مجلس)، برای 5 ماه متوالی در حبس خانگی به سر می برند و حال آنکه نه دادگاهی برای آنان تشکیل شده و نه حکمی بر محکومیت آنان صادر شده است. این تناقض آشکار با قانون مدنی و قانون اساسی جمهوری اسلامی، آنگاه مضحک است که بدانیم مهدی کروبی خود اعلام آمادگی حضور در دادگاه را نموده بود و مضحک تر است آنگاه که اگر این دو مجرمند چرا همسران آنان نیز دربند هستند؟ اذعان می دارید که مشکل جمهوری اسلامی از این مثال ساده آغاز می شود و به هزاران نقض "سیستماتیک" حقوق بشر (بنا به گفته خانم شیرین عبادی برنده صلح نوبل) ختم می شود.

عالیجناب

شما با سابقه مسلمانی بهتر از هر کس معنای "شهید" را که از قضا نام شماست می دانید. شهید به جانباخته ای گفته می شود که در راه حفظ کرامت و عزت و شرف و میهن خود جان برکف نهاده است. اینکه هزاران بی پناه ایرانی در زیر شکنجه های قرون وسطایی در ایران جان باخته و شهید شده اند جای تردید ندارد. اما مایلم یادآور شوم که در دوران دفاع مقدس و جنگ تحمیلی، اصطلاحی رایج شد به نام "شهید زنده".

شهید زنده در عرف رزمآوران مان، رزمنده ای بود که در میدان جنگ به شهادت نرسیده ولی با پیکر مصدوم و از کار افتاده خود شاهد زنده تجاوز صدام به ایران عزیز بود. اینک جناب دکتر شهید، اگر هزاران شهید راه آزادی و دمکراسی و حقوق بشر نیستند تا گزارش فجایع ضد انسانی جمهوری اسلامی را به سمع و نظرتان برسانند، سیاهچال جمهوری اسلامی پر است از شهیدان زنده که می توانند گوشه ای و تنها گوشه ای از این جنایات را برایتان به تصویر بکشند. محمد نوری زاد، نرگس محمدی، نسرین ستوده و... تنها تعدادی از این شهیدان زنده هستند.

سخن آخر

سخن آخر،اما، اینکه از یاد نبریم اگر چه پریشان گویی رهبران جمهوری اسلامی را پایانی نیست ولی این سخن حق را نیز از آنان و هزاران دلسوز و فعال حقوق بشری نمی توان نادیده گرفت که متاسفانه از حقوق بشر بعضاً به عنوان ابزار سیاسی برای اعمال قدرت در حق کشوری و اغماض نظر از کشوری دیگر استفاده می شود. امعان و اذعان دارید که چنین برخوردی، جز گستاخ تر شدن کشورهایی چون جمهوری اسلامی را در نقض حقوق بشر به همراه ندارد. گرچه نیک می دانم علاج این مشکل نه در دستورکار شما و نه در دستان شماست ولی به عنوان فردی سرشناس در عرصه پیشبرد حقوق بشر در جهان، زبان شما گویاتر و برنده تر از هر کس دیگری برای پایان دادن به استفاده ابزاری از حقوق بشر کارا و تواناست.

برای شما،عالیجناب، در وظیفه خطیری که چشم یک ملت و تاریخ آیندگان بدان دوخته شده، آرزوی توفیق دارم.

حسین علیزاده

هلسینکی- 10 جولای 2011

alizadeh44@yahoo.com

تعیین گزارشگر ویژه حقوق بشر و بازی دو سر باخت جمهوری اسلامی

2011-06-21T18:44:00.000-07:00

پیشگفتار:

"احمد شهید" از سوی شورای حقوق بشر سازمان ملل برای رسیدگی و گزارش وضعیت حقوق بشر ایران منصوب شده است. بدین ترتیب عالی ترین نهاد بین المللی (سازمان ملل) که بنا به تعریف مندرج در منشور این سازمان موظف به حفظ صلح و امنیت بین المللی است، خود را موظف نموده است تا به وضعیت حقوق بشر در ایران رسیدگی کند. معنای و تبعات چنین اقدامی توسط عالی ترین نهاد بین المللی برای جمهوری اسلامی چیست؟ اگر جمهوری اسلامی را کشوری یاغی ولی صاحب تجربه در مقابله با چنین اقداماتی بدانیم، رفتار جمهوری اسلامی در صحنه بین المللی بازی شطرنجی که زین پس بازیگر آن دیگر نهادهای ایرانی ناتوان مدافع حقوق بشر نیستند چه خواهد بود؟

حقوق بشر: جبهه ای راهبردی دربرابر جمهوری اسلامی

کسانی که اوضاع داخلی ایران را رصد می کنند به خوبی واقفند که جمهوری اسلامی اینک در برابر چالشهای متعدد داخلی و خارجی گرفتار آمده است. برجسته ترین این چالش ها عبارتند از:

1- فقدان مشروعیت نظام در اثر اوج گیری جنبش سبز

2- فقدان کارایی و کارآمدی دولت احمدی نژاد در اثر ضعف مفرط مدیریت او

3- بالا گرفتن اختلافات داخلی در اردوگاه اصولگرایان ( منازعات دولت و مجلس)

4- تشدید بحران اقتصادی در اثر سوء مدیریت طرح هدفمند کردن یارانه ها

5- تشدید انزوای بین الملل جمهوری اسلامی در اثر وضع تحریم های ناشی از برنامه هسته ای

6- تنش در روابط خارجی جمهوری اسلامی با بسیاری از کشورها از جمله اتحادیه اروپا، کشورهای همسایه و به ویژه شورای همکاری خلیج فارس

7- نگرانی از سقوط سوریه تنها متحد استراتژیک جمهوری اسلامی و بازپس آمدن دامنه اعتراضات مردمی به ایران پس از سرکوب دو سال گذشته.

اینک در حالی که جمهوری اسلامی در "گرداب فتنه ها" و بحران های یاد شده گرفتار آمده است، جبهه دیگری اگرچه نه جدید ولی راهبردی (استراتژیک) در برابر جمهوری گشوده شده است: بررسی وضعیت حقوق بشر با تعیین گزارشگر ویژه برای جمهوری اسلامی.

گزارشگر "ویژه" به چه معناست؟

"حقوق بشر" اینک به فراتر از یک نورم (Norm) بین المللی تبدیل شده است. جایگزین کردن "شورای حقوق بشر" به جای "کمیسیون حقوق بشر" و امکان تقاصای آن از شورای امنیت برای مداخله در وضعیت بحرانی نقض حقوق بشر در یک کشور، بدان معناست که حقوق بشر اینک به یکی از موضوعات حفظ صلح و امنیت بین المللی ( و نه صرفاً یک موضوع داخلی کشورها) تبدیل شده است.

امروزه میزان احترام و رعایت حقوق بشر، نه تنها شاخصه بهره مندی اتباع یک کشور از میزان حقوق مندرج در اعلامیه جهانی حقوق بشر است بلکه زین پس تعیین کننده جایگاه کشوردر حفظ صلح و امنیت بین المللی نیز خواهد بود.

در مقابل نیز نقض حقوق بشر در یک کشور نه تنها نشان از محرومیت اتباع کشور از حقوق مصرح در اعلامیه جهانی حقوق بشر دارد بلکه زین پس بیانگر جایگاه کشور در تهدید صلح و امنیت بین المللی نیز به شمار می رود.

می دانیم که از زمان تصویب اعلامیه جهانی حقوق بشر، تدریجا سازو کارهایی بکار بسته شد تا نظارت بین المللی بر رفتار دولت ها در رعایت حقوق بشر افزایش یابد. قرائت و گزارش دبیرکل از نقض حقوق بشر به مجمع عمومی، تصویب و صدور قطعنامه های توبیخی در محکومیت کشور ناقض حقوق بشر، تحریم کشور ناقض و سرانجام تعیین گزارشگر ویژه برخی از این سازوکارهاست که تا کنون به کار بسته شده اند.

مایه سرافکندگی و شرمساری جمهوری اسلامی است که همه این سازوکارها تاکنون برایش بکار گرفته شده است. در حالیکه کشورهای متعهد و ملتزم به حقوق بشر، نهادهای داخلی ( دولتی و غیر دولتی) را هرچه بیشتر پر و بال می دهند تا نظارت بر حقوق بشر در درون کشورشان با وسواس و دقت فراوان صورت گرفته و حتی یک گزارش از آن کشور در سازمان ملل قرائت نشود، جمهوری اسلامی همه اقدامات توبیخی چهارگانه فوق ( گزارش دبیرکل، قطعنامه، تحریم و گزارشگر ویژه ) را در کارنامه خود دارد.

اگر هیچ دلیل بر وخامت وضعیت حقوق بشر نباشد جز همین که کشوری کلیه این اقدامات تنبیهی را دریافت کرده است، خود بهترین گواه از پرونده ننگین نقض سیستماتیک حقوق بشر درآن کشور است.

علاوه بر ارائه سالانه گزارش های نقض مستمر حقوق بشر به مجمع عمومی، دریافت تعداد عدیدی قطعنانه نقض حقوق بشر که تا کنون علیه جمهوری اسلامی صادر شده و همچنین تحریم حقوق بشری امریکا و اتحادیه اروپا ( تحریم 32 تن از مقامات ارشد جمهوری اسلامی که اخیرا صورت گرفت) و تعیین گزارشگر ویژه برای جمهوری اسلامی برای سومین بار (گالیندوپل، کاپیتورن و احمد شهید)، کارنامه درخشان! جمهوری اسلامی است.

به نظر می رسد تنها تنبیهی که جمهوری اسلامی تاکنون در کارنامه خود ندارد، مداخله حقوق بشری شورای امنیت است که این تنبیه نیز اینک با تعیین گزارشگر ویژه (در صورت تصدیق نقض حقوق بشر) هموار خواهد شد.

این افتخار، جمهوری اسلامی را بس که اولین کشوری است که پس از تشکیل شورای حقوق بشر(2006)، نماینده ویژه برایش تعیین شده است. در عرض 5 سال از عمر تاسیس شورای حقوق بشر، وخامت وضعیت حقوق بشر در هیچ کشوری از کشورهای جهان تا بدان حد نبود که هیچ کشوری گوی سبقت را از جمهوری اسلامی ( حکومت الله بر زمین) ربوده و به این افتخار! نائل گردیده باشد.

افسوس و صد افسوس که این سرافکندگی و شرمساری نصیب نظامی است که بر کشوری حکمروایی می کند که به فرمان کوروش کبیر نخستین فرمان حقوق بشر را در 2500 سل پیش از این پی نهاده بود.افسوس که امروز لوح گلین منشور کوروش با طمطمراق به ایران بازگردانده می شود تا برای مدتی در معرض دید عموم باشد ولی فرامین آن به فراموشی سپرده می شود.

مواجه جمهوری اسلامی با گزارشگر چگونه خواهد بود؟

پذیرفتن یا نپذیرفتن گزارشگر به خاک ایران دوگزینه پیش روی جمهوری اسلامی است. جمهوری اسلامی، حکومتی توانا در بازی دادن نهادهای بین المللی است. کلی گویی، در موضع مظلوم نشاندن خود، اتلاف وقت، پذیرفتن ولی همکاری صادقانه نکردن با گزارشگر و... از جمله این ترفندهاست. پذیرفتن گزارشگر، این امکان را به گزارشگر می دهد که خود شخصاً با قربانیان دیدار کند. نپذیرفتن او نیز نافی مسئولیت کشور مورد تحقیق نخواهد بود. به مثال ساده ای دقت کنیم. اینک جمهوری اسلامی دو تن از شهروندان خود را که یکی در کسوت نخست وزیری و دیگری در کسوت ریاست مجلس خدمت کرده بودند و هر دو با گذشتن از فیلتر شورای نگهبان نامزد ریاست جمهوری بودند، برای چهار ماه متوالی در حبس خانگی قرار داده است. بر اساس قوانین مدنی ایران، هر کسی از حق آزادی برخوردار است مگر آنکه به حکم دادگاه آزادی از او سلب گردد. پاسخ جمهوری اسلامی به همین مورد ساده چیست که حقوق شهروندی دو تن را بدون حکم دادگاه نقض کرده است؟ وانگهی اگر آنان مجرمند، چرا همسران آنان نیز در حبس هستند؟

مشکل جمهوری اسلامی از این مثال ساده آغاز می شود تا هزاران هزار مورد جرم دیگر از حبس و ضرب و قتل و تجاوز و تهدید و... غیره که بنا به قوانین مدنی جاری و ساری جمهوری اسلامی نیز جرم مسلم محسوب می گردند. آنگاه اضافه کنید تعهداتی که بر اساس معاهدات بین المللی ( اعلامیه حقوق بشر، کنوانسیون حقوق اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و.. ) جمهوری اسلامی خود رامتعهد به آن دانسته است. با این حساب رفتاری که مثلاً با اقلیت های مذهبی (دروایش گنابادی یا بهائیان) شده است، بر اساس کدام معیار پذیرفتنی است؟ کدامین یک از این جرایم قابل توجیه و تفسیر است؟

بهانه ای به نام "استفاده سیاسی از حقوق بشر"

بی تردید جمهوری اسلامی برای عدم همکاری با گزارشگر، متوسل به بهانه ای به نام "استفاده سیاسی از حقوق بشر" خواهد شد. شکی نیست که ادعای جمهوری اسلامی مبنی بر اینکه حقوق بشر توسط کشورهای بزرگ مورد بهره برداری سیاسی قرار می گیرد، ادعایی کاملا درست است. موارد متعددی را می توان برشمرد که با نقض حقوق بشر در کشوری با مورد مشابه آن در کشور دیگری رفتار دوگانه توسط امریکا یا اتحادیه اروپا صورت گرفته است. اما پرسش این است که آیا این چنین ادعایی نافی مسئولیت از کشور دیگری است که خود متوسل به نقض حقوق بشر شود؟ وانگهی مگر نقض حقوق بشر در ایران، نقض موردی است؟

بر اساس آنچه خانم شیرین عبادی برنده جایزه صلح نوبل بر آن تاکید داشته و دارد، نقض حقوق بشر در ایران و به دست جمهوری اسلامی نقض سیستماتک ( برنامه دار و مستمر) است. معنای دیگر این سخن این ست که جمهوری اسلامی نه تنها برای صیانت از حقوق بشر، هیچ اراده ای ندارد بلکه در نقض آن دارای برنامه مدون است.

به شرحی که گفته شد پذیرفتن و نپذیرفتن گزارشگر، به هیچ روی مانع اجرای تحقیقات مستقل گزارشگر نخواهد شد. این در حالی است که موارد نقض حقوق مدنی ساری و جاری قوانین کشوری، اینک از حد احصا و شمارش خارج شده است چه رسد به تعهدات بین الملل نیز که به آن افزوده شود.

نتیجه گیری: جمهوری اسلامی درگیر در بازی دو سر باخت

1- تعیین نخستین گزارشگر ویژه برای ایران بنا به تصویب اکثریت اعضا شورای حقوق بشر (22 رای موافق در برابر 7 رای مخالف و 14 رای منفی) آن هم با رای مثبت کشورهایی مثل برزیل و هند که جمهوری اسلامی با آنان نرد عشق می باخت، تا همین حال حاضر ضربه ای سهمگین به حیثیت نظام مقدس جمهوری اسلامی ! است.

2- همین شرمساری، جمهوری اسلامی را بس که گزارشگر ویژه حقوق بشر برای رسیدگی به نقض سیستماتیک حقوق بشر در سرزمین کوروش (بنیانگذار حقوق بشر) از میان کشوری کوچک با 289 کیلومتر وسعت (مالدیو) برگزیده شود که جمعیت آن از 350 هزار نفر تجاوز نمی کند؛ کشورمسلمانی که در تاریخ اسلام هیچ آوازه ای از او شنیده نشده است ولی امروز وزیر خارجه اش موظف به بررسی نقض حقوق بشر در نظامی است که همه انبیا و اولیا الهی حسرت زندگی در آن را داشتند( سخنان احمدی نژاد).

3- اگر جمهوری اسلامی توانسته بود در پرونده هسته ای (که تاکنون گزارش صریحی بر انحراف جمهوری اسلامی از برنامه صلح آمیز توسط آژانس صادر نشده است) ، از تیغ تحریم ها شورای امنیت برهد، آنگاه می تواند امیدوار باشد از اقدامات تنبیهی حقوق بشری شورای امنیت نیز برهد.

4- سال ها پس از این در کتاب های درسی خواهند نوشت که شورای امنیت سازمان ملل، در مسیر تکاملی خود تدریجا توجه به " حقوق بشر" را به عنوان یکی از ارکان حفظ صلح و امنیت بین المللی سرلوحه خود قرار داد. جای تاسف است که نخستین نمونه ورود شورا در مساله حقوق بشر به عنوان حفظ زمینه صلح و امنیت بین الملل را ایران عزیز برخواهند شمرد.

5- جمهوری اسلامی چه با گزارشگر همکاری صادقانه داشته باشد و چه نداشته باشد، مسلما در بازی دو سرباخت قرا گرفته است. برکت جنبش سبز برای مردم ایران همین بس که جرایم پنهان حاکمیت را از پشت دیوارهای زندان های مخوف به صحن علنی خیابان ها کشانید تا تصاویر آن ضبط و ثبت تاریخ گردد.

حسین علیزاده- 30 خرداد 90

alizadeh44@yahoo.com

ایران پاره تن من هست

2011-06-17T00:07:00.000-07:00

بعضی‌ از دوستان اقوام ایرانی تصور میکنند چون حکومت فعلی‌ نالایق و ستمگر است، آنها از این حق برخوردارند که اعلام استقلال کنند یا سودای جدایی طلبی در سر داشته باشند. به این گروه از دوستان عزیز عرض می‌کنم که حکومت فعلی‌ تشکیل شده از همهٔ اقوام ایرانی‌ که شامل ترکها، کردها، بلوچها و سایر اقوام است می باشد. متأسفانه تمام افراد فاسد و بی‌ وجدان و انسان نمای همهٔ شهرهای ایران در این حکومت هستند. در حال حاضر شخص خامنه ای‌ مدعی است که از خاندان پیغمبر است .و با این حساب خود را عرب می داند و به این مساله افتخار دارد. به هر حال هیچ دلیلی‌ برای جدایی طلبی هیچ کدام از اقوام ایرانی‌ وجود ندارد و حکومت مرکزی در حال حاضر به همه ظلم می‌کند نه فقط به یک قومیت خاصی‌. تصور کنید بعد از استقلال و جدایی چه بر سرتان میاید. در نهایت تبدیل به یک کشور کوچک و ضعیف میشوید که هر کشوری راحت به شما حمله می‌کند و زیر یوق کشور دیگری می‌روید بنابراین بهتر است عاقل باشیم و دست در دست یکدیگر با اعلام همبستگی و اتحاد همگی با هم در راستای سر نگونی رژیم گام برداریم. این دولت شیطانی می‌خواهد مردم ایران اتحاد نداشته باشند تا بتوانند به حکومت دیکتاتوری و استبدادی خود ادامه دهند. .پس به کوری این رژیم مستبد همه با هم در کنار هم با هر عقیده با این حکومت مبارزه کنیم همان طور که ما برای خوردن یک نان آنرا لقمه لقمه می‌کنیم تا بخوریم .این رژیم بین ما ایرانیان اختلاف تفرقه می‌اندازد و ما را از هم پاره پاره می‌کند تا بتواند ما را یکجا ببلعد پس دانا و عاقل باشیم . ایران برای همهٔ ایرانیان و همهٔ اقوام ایرانی‌ است .برای آزادی ایران همه متحد و در یک جبهه بمانیم تا سرنگونی این رژیم خونخوار.

زنده باد آزادی

دور باد استبداد

مهر تائید بر "بزرگی" عملیات نفوذ در میان اپوزیسیون

2011-06-15T19:19:00.000-07:00

هموطنانی که مغرضانه یا ساده لوحانه با تخریب نوری زاده مهر تائید بر "بزرگی" عملیات نفوذ در میان اپوزیسیون می زنند یاد آوری کرد که عمل شما بیش از آنکه انتقادی سازنده و دردمندانه به نوری زاده باشد عمدتا هم آوایی با بوق های تبلیغاتی رژیم است. بوق های تبلیغاتی که از یک سو تخم تفرقه و بی اعتمادی می پراکنند و از سوی دیگر هیبت نداشته سرویس جاسوسی رژیم را به رخ می کشند.

ارتباط چهره رسانه ای پر آوازه آقای دکتر علیرضا نوری زاده با سردار مدحی بیشتر مطمح نظر فیلم تبلیغاتی الماس فریب بوده است. برخی از هموطنان نیز با خلط جایگاه آقای نوری زاده ناخواسته تصور می کنند ارتباط ایشان با مدحی یعنی نفوذ وزارت اطلاعات در میان اپوزیسیون و چه بسا ساده لوحانه در مسیر بوقهای تبلیغاتی رژیم نیز قرار گرفتند. نوری زاده یک تحلیگر، ژورنالیست، نویسنده، شاعر و چهره پرنگ رسانه ای است نه یک کنشگر سیاسی. ایشان عضو کدام یک از احزاب، گروه ها و سازمانهای سیاسی می باشد که تصویر او در کنار مدحی قند در دل بسیجی های ساندیس خور آب کند که بعله! ببینید سربازان ( نه چندان) گمنام امام زمان تا کجا در قلب اپوزیسیون نفوذ کرده اند. نوری زاده دبیر کل کدام حزب و یا تشکیلات سیاسی شناسنامه دار است که ارتباط مدحی با ایشان موفقیت "عملیات بزرگ نفوذ در بین اپوزیسیون" تلقی گردد؟ آیا صرف حضور هفتگی در برنامه تفسیر خبر صدای امریکا و یا قلم زدن در نشریات گوناگون از جمله مطبوعات عرب زبان از یک شخص هیبتی می سازد که به تنهایی می تواند جبهه متحد اپوزیسیون خارج از کشور محسوب شود؟ آیا اپوزیسیون خارج از کشور تنها و تنها در قامت فردی به نام دکتر نوری زاده خلاصه و تعریف می شود؟ اگر چنین است خوشا به حال رژیم اسلامی و بدا به حال ما که کل شاکله اپوزیسیون در وجود یک شخص خلاصه می گردد!

از سوی دیگر باید به هموطنانی که مغرضانه یا ساده لوحانه با تخریب نوری زاده مهر تائید بر "بزرگی" عملیات نفوذ در میان اپوزیسیون می زنند یاد آوری کرد که عمل شما بیش از آنکه انتقادی سازنده و دردمندانه به نوری زاده باشد عمدتا هم آوایی با بوق های تبلیغاتی رژیم است. بوق های تبلیغاتی که از یک سو تخم تفرقه و بی اعتمادی می پراکنند و از سوی دیگر هیبت نداشته سرویس جاسوسی رژیم را به رخ می کشند.

بحث این نیست که نباید از نوری زاده انتقاد کرد به همین ترتیب هیچ کس نمی تواند مخالف انتقاد از نوری زاده باشد ولی به شرط آنکه انتقاد از سر دردمندی برای وطن گرفتارمان باشد نه از سر حسادت و تسویه حساب شخصی. نوری زاده به عنوان یک ژورنالیست کار کشته سالیان متمادی تبه کاری های رژیم را "زیر ذره بین" گذاشته است. او بود که برای اولین بار تصویرسعید امامی را منتشر ساخت. او بود که با نگارش کتاب "سونای زعفرانیه" پاتوق عوامل اطلاعات رژیم در تهران را وا کاوی کرد. در جریان قتل های زنجیره ای، نوری زاده در خارج از کشور نقشی بی بدیل در افشای جنایات های رژیم ایفا کرد. آیا کسانی که امروز به خاطر ماجرای مدحی با دمشان گردو می شکنند به پاس آن افشاگری ها ذره ای نوری زاده را تکریم کردند؟! انتقاد سازنده یعنی نگاه همه جانبه و از سر انصاف. در اینکه نوری زاده در ماجرای مدحی اشتباه کرد شکی نیست ولی نوری زاده یک فرد است با آن همه محدودیت نه یک تشکیلات عرۑض و طوېل به نام وزارت اطلاعات با آن بودجه های کلان نفتی. آیا شایسته است بخاطر این اشتباه خدمات گذشته ایشان را کلا نادیده بگیریم و در مسیر بزرگ نمایی "الماس فریب" که خواست دشمن است این چنین بی مهابا بر او بتازیم؟!

پاسخ دندان شکن هیات مصری در تهران به احمدی نژاد

2011-06-06T21:48:00.000-07:00

سیار جالب است که به پای سخنان راوی دیگری از آنچه در تهران روی داده بنشینیم تا بدانیم که به رغم هزینه های گزاف جمهوری اسلامی، هیات مصری پاسخی دندان شکن به چنان ادعایی در حضور احمدی نژاد داده است. راوی این ماجرا، خانم نشوی الحوفی خبرنگار نشریه المصری الیوم است که روایتی متفاوت را برای ما باز گو می کند. ترجمه گوشه هایی از نوشته نامبرده به شرح زیر است : - در دیدار هیات مصری با ضرغامی رییس صدا و سیمای جمهور اسلامی در حالیکه وی انقلاب مصر را تاثیر پذرفته از انقلاب اسلامی ایران می دانست، مصطفی نجار عضو اتحادیه جوانان انقلابی مصر، در واکنش به این سخنان گفت: انقلاب مصر انقلاب دینی نبود بلکه انقلاب ضد ظلم بود که جوانان ( نه روحانیون ) اعم از مسلمان و مسیحی به آن پیوستند.

پیشگفتار:

با شروع تظاهرات علیه حسنی مبارک، آیت الله خامنه ای و دستگاه تبلیغاتی جمهوری اسلامی تحولات مصر را الهام گرفته از انقلاب اسلامی خوانند. اخیراً در اقدامی از تلاش جمهوری اسلامی برای تجدید روابط با مصر، هیاتی 50 نفره مرکب از شخصیت های دینی، خبرنگاران و فعالان سیاسی، از روز 10 خرداد 90 برای سفری شش روزه به ایران آورده شدند.برای این سفر بر خلاف معمول، هواپیمایی اختصاصی از تهران عازم قاهره شده بود تا تسهیلات هر چه بیشتر سفر را فراهم آورد. رسانه های جمهوری اسلامی، تلاش داشتند تا اولا این سفر را مقدمه ای برای ارتقا روابط دو جانبه وانمود سازند (که چنین نشد) و ثانیا با تایید گرفتن از دهان حداقل یکی از این 50 تن، شاهدی تراشیده باشند بر ادعای واهی الهام گرفتن انقلاب مصر از انقلاب اسلامی. اما آیا این سفر آن هم با هواپیمایی اعزامی از ایران توانست این هدف را برآورده سازد؟

برای دانستن پاسخ کافی است بدانیم اگر حتی یک تن از 50 میهمان جمهوری اسلامی که با هزینه گزاف به تهران آورده شده بودند، سخنی نزدیک به ادعای رهبر جمهوری اسلامی بر زبان رانده بود، رسانه های دولتی گوش فلک را کر می کردند.

در مقابل برای پرده برداشتن از واقعیتی دیگر، بسیار جالب است که به پای سخنان راوی دیگری از آنچه در تهران روی داده بنشینیم تا بدانیم که به رغم هزینه های گزاف جمهوری اسلامی، هیات مصری پاسخی دندان شکن به چنان ادعایی در حضور احمدی نژاد داده است. راوی این ماجرا، خانم "نشوی الحوفی" خبرنگار نشریه "المصری الیوم" است که روایتی متفاوت را برای ما باز گو می کند. ترجمه گوشه هایی از نوشته نامبرده به شرح زیر است :

- در دیدار هیات مصری با ضرغامی رییس صدا و سیمای جمهور اسلامی در حالیکه وی انقلاب مصر را تاثیر پذرفته از انقلاب اسلامی ایران می دانست، "مصطفی نجار" عضو اتحادیه جوانان انقلابی مصر، در واکنش به این سخنان گفت: "انقلاب مصر انقلاب دینی نبود بلکه انقلاب ضد ظلم بود که جوانان ( نه روحانیون ) اعم از مسلمان و مسیحی به آن پیوستند.

- در ادامه "شیخ جمال قطب" رییس سابق کمیته افتاء مصر در تایید سخنان نجار گفت: "باید از تشبیه انقلاب مصر با انقلاب اسلامی خودداری شود. من خود به عنوان یک روحانی هنگامی که مردم و جوانان را در خیابان ها دیدم به آن ها پیوستم (اشاره به اینکه روحانیون نقش پیشتاز در انقلاب مصر نداشتند بر خلاف انقلاب ایران)

- همچنین "نشوی الحوفی" در پاسخ به اظهارات ضرغامی برای اینکه نقطه افتراق هیات مصری با جمهوری اسلامی را نشان دهد می نویسد: "از ایران می خواهیم اسم خیابان خالد اسلامبولی را که ستایش از قاتل رییس جمهور ماست ، عوض کند."

- در ادامه دیدارها هنگامی که دوباره ادعای تاثیر پذیری انقلاب مصر از انقلاب اسلامی در حضور احمدی نژاد در کاخ ریاست جمهوری تکرار شد، خانم نشوی الحوفی چنین می نویسد: "دیگر نتوانستم خودداری کنم. غضبناک دستگاه گوشی ترجمه را از گوش خود درآوردم تا حدی که داشتم از شنیدن چنین سخنان نا مقبولی از خشم منفجر می شدم و .... با اصرار میکرفون را گرفتم و خطاب به احمدی نژاد با جدیت تمام گفتم: "از روزی که وارد تهران شدیم دائما می شنویم که انقلاب مصر تاثیر پذیرفته از انقلاب سی سال پیش انقلاب ایران در سال 79 است و همچنین سخنان تندی درباره حسنی مبارک می شنویم که او ظالم و مزدور بوده است. آقای رییس جمهور (احمدی نژاد) اجازه دهید دو نکته را برایتان روشن کنم نخست اینکه قضیه مبارک یک قضیه داخلی و مربوط به ما مصری ها می شود چه اینکه از او بدی دیده باشیم یا خوبی. از این رو نمی پذیریم کسی به او سخن تند بگویید. دوم اینکه مطلقا هیچ ارتباطی بین انقلاب 25 ژانویه در مصر با انقلاب اسلامی که در دهه 70 میلادی رخ داد وجود ندارد."

- خانم نشوی الحوفی در ادامه می نویسد: در حالی این سخنان در حضور احمدی نژاد گفته شد که هیات مصری با دست زدن به تایید سخنان من می پرداختند و حال آنکه احمدی نژاد از شنیدن این سخنان اخم کرده و نشانه های ناخرسندی در چهره ضرغامی که در کنار او نشسته بود نمایان شده بود. او می افزاید: من نیز نا خواسته زیر گریه زدم و خواستم جلسه را ترک کنم چرا که مطمئن بودم تاکید بر تاثیر پذیری انقلاب مصر از انقلاب ایران ( که این همه در صحبت ها به آن تاکید می شد) تصادفی و ناخواسته نبود.(پایان ترجمه)

ملاحظات:

ازنظر نگارنده این نوشته که خود روزگاری به عنوان دیپلمات در دفتر حفاظت منافع ایران در قاهره کار می کرد، نکاتی چند قابل توجه است:

1- در حالی جمهوری اسلامی ادعای الهام پذیری انقلاب مصر از انقلاب ایران را مطرح می سازد که اساسا آنچه در مصر رخ داد یک "انقلاب" به معنی واژگونی یک نظام سیاسی و جایگزینی یک نظامی جدید ( مثل سقوط سلطنت پهلوی و تاسیس جمهوری اسلامی ) در مصر رخ نداده است. کافی است بدانیم "عمر سلیمان" رییس سازمان امنیت مصر و سرلشگر "طنطاوی" فرمانده کل نیروهای مسلح مصر و در یک کلام کلیه ساختار های نظام " جمهوری عربی مصر" از جمله مجالس قانون گذاری (مجلس الشعب و مجلس الامة) سرجای خود باقی هستند. آنچه در صحنه سیاسی مصر رخ داده است این است که رییس جمهور این کشور که حاضر نبود در روند یک انتخبات سالم به کنار برود ، در اثر شورش مردمی به کنار گذاشته شده است و بس.

با این توضیح اساس ادعای آیت الله خامنه ای که انقلاب مصر الهام گرفته از انقلاب ایران است، ادعای باطلی است چرا که اساسا در مصر انقلاب صورت نگرفته است. آنچه رخ داده است نوعی رفورم خشونت آمیز بود.

2- در فرض قبول ادعای آیت الله خامنه ای، جمهوری اسلامی در پاسخ به یک پرسش درمانده می شود و آن اینکه اگر انقلاب مصر ملهم از انقلاب اسلامی ایران است چرا دولت کنونی مصر در تجدید روابط با دولت جمهوری اسلامی جانب تعلل و احتیاط را پیش گرفته است؟ آیا نباید مصر در اولین گام، خود جویای تجدید روابط با جمهوری اسلامی باشد و نه اینکه جمهوری اسلامی هواپیمای اختصاصی روانه کند و حتی یک کلمه از زبان 50 شخصیت مصری در تایید سخنان رهبر ایران صادر نشود؟

آیا اعلام وزیر خارجه مصر (نبیل العربی) که موضوع تجدید رابطه با ایران از دستور کار هیات دولت خارج و به تشخیص پارلمان مصر پس از انتخابات آتی موکول شده است، جز آن است که مصر هیچ قرابتی با انقلاب اسلامی نمی بیند؟

آیا اخراج یک دیپلمات ایرانی ( قاسم حسینی) هم زمان با سفر هیات یاد شده و تعیین ضرب الاجل 48 ساعته به او به عنوان عنصر نامطلوب برای ترک خاک مصر جز دلالت بر آن دارد که مصر شدیدا برای نزدیک شدن به جمهوری اسلامی دارای ملاحظات امنیتی است که تجدید رابطه با ایران دردسرهایی از این قبیل را برایش به همراه خواهد داشت؟ جالب اینکه دیپلمات اخراجی ( که گفته می شود کارمند وزارت اطلاعات است) سوار بر همان هواپیمایی که حامل هیات مصری به تهران بود و ادعا می شد برای تجدید رابطه با ایران عازم جمهوری اسلامی هستند، به کشور بازگشت.

3- در حالی جمهوری اسلامی مدعی است الگوی انقلاب اسلامی، سرلوحه تحولات اخیر مصر بوده که در تازه ترین نظر سنجی توسط موسسه معتبر گالوپ تنها 15 درصد مردم این کشور به جریان اسلامگرای اخوان المسلمین تمایل دارند و جالب تر اینکه از این 15 درصد نیز صرفا 1 درصد به تاسیس حکومتی مذهبی مشابه جمهوری اسلامی تمایل از خود نشان داده اند. بنا به این نظر سنجی 60 درصد مردم مصر صرفا خواستار نقش مشورتی روحانیون در امر کشورداری هستند .

4- بر خلاف تمام ادعای جمهوری اسلامی، اگر دلیلی بر الهام گرفتن جنبش مصر از ایران وجود داشته باشد، باید گفت جنبش مصر ملهم و متاثر از جنبش سبز ایران است که از دو سال پیش با هدف تغییرات بنیادی آغاز شده است نه انقلابی که سی و دو سال پیش از این رخ داده بود. در دست داشتن دستبند سبز توسط "وائل غُنیم" جوان مصری که جنبش فیس بوک را برای سرنگونی مبارک راه اندازی کرد و سپس اظهارات او که "شما ایرانیان از ما بیاموزید همانطور که ما از شما آموختیم" بهترین گواه است که اگر قرابتی بین تحولات مصر و ایران باشد، قرابت با جنبش سبز است. این ادعایی است که هم میرحسین موسوی بر آن صحه گذاشته است وهم باراک حسین اوباما. رییس جمهور امریکا در پیام نوروزی خود به مناسبت حلول سال 1390 تصریح داشت که : "همان نيروهاي اميدي كه ميدان تحرير(در قاهره) را در نورديدند در ژوئن ۲۰۰۹ در ميدان آزادي ديده شده بودند."

حسین علیزاده- 17 خرداد 90

alizadeh44@yahoo.com

شورای همبستگی سبز ایران

2011-06-01T22:16:00.000-07:00

Facebook

با توجه به رویدادهای اخیر در ایران و عدم شفافیت اصلاح طلبان با جنبش سبز؛ گروهی از جوانان ایران تصمیم به گشایش یک شبکه اینترنتی در فیس بوک تحت عنوان "شورای همبستگی سبز ایران" که متعلق به همه آحاد ملت ایران باشد؛ گرفته است. این شورا بدور از هر گونه گرایش به حزب یا گروه سیاسی خاص؛ تمام تلاش خود را در جهت هماهنگ نمودن مبارزات مردم ایران در قالب جنبش سبز و علیه استبداد دینی حاکم بر ایران به کار خواهد بست. این شورا از خمینی جنایات کار که امام راحلش! میخوانند و همین امام راحل! در زمان حیات اش مرتکب جنایات بیشماری علیه ملت ایران گردیده و بعد از مرگش به عنوان یکی از منفورترین دیکتاتورهای جهان شناخته شده؛ حمایت نمی کند. "شورای همبستگی سبز ایران" اصولی را پیشنهاد می کند که اکنون مبنای مشی مبارزاتی تلقی شده ومیتواند زمینه ای برای رفراندوم آزاد در فردای آزادی ایران باشد. بدیهی است که این اصول غیر قابل تغییر نیست و پیشنهادات و خواست هموطنان میتواند در تغییر آن در جهت پیشرفت موثر باشد. "شورای همبستگی سبز ایران" بیانیه صادر نمی کند و از رهبری خاصی هم برخوردار نیست بلکه این شورا تلاش می کند با همکاری هموطنان؛ شبکه جنبش مردمی را با رعایت اصول فوق سازماندهی کند. عضویت در شبکه اینترنتی "شورای همبستگی سبز ایران" برای همه آزاد می باشد.

اصول پیشنهادی شورای همبستگی سبز ایران:
۱- حفظ تمامیت ارضی و استقلال کشور ایران در مرزهای جغرافیایی کنونی آن و اولويت داشتن اراده ملت ايران که بصورت جامعه ای متکثر از لحاظ فرهنگی و زبانی تنها صاحب و مالک و حاکم کشور محسوب می شود. در یک کلام ایران برای همه ایرانیآن است.

۲- برقراری حکومت لائیک ( مبتنی بر جدایی مذهب و ايدئولوژی از حکومت ) به مفهوم زیر:

الف –حکومت، قرار دادی اجتماعی است که از سوی مردم به حاکم / حاکمان واگذار می شود. امتداد این قرارداد منوط به رضایتمندی مردم است (این اصل در برابر متن قانون اساسی مشروطه و قانون اساسی جمهوری اسلامی است که اظهار می داشت:حکومت موهبتی الهی و آسمانی است که از سوی خداوند به پادشاه ویا ولی فقیه تفویض شده است)

ب- حکومت ملی‌ و دموکراتیک آینده حکومتی صد در صد لائیک و مبتنی بر شرافت ذاتی انسان خواهد بود وضمن احترام به همه ادیان ؛ در قانون اساسی‌ نوین هیچ دین یا مذهبی‌ به عنوان دین و مذهب رسمی‌ ایران به رسمیت شناخته نخواهد شد.

ب- هیچ یک از شرايع مذاهب و اديان منشاء قانون گذاری نخواهند بود و هيچ امری مقدس و تغييرناپذير تلقی نخواهد شد. تنها منبع قانون گذاری، همانند همه کشور‌های متمدن دنیا، عبارت خواهد بود از آرای اکثریت نمایندگان منتخب مردم و بر حسب نیاز های خاص جامعه متکثر ایران.

پ- تمامی باور‌های مذهبی‌، غیر مذهبی‌، توحیدی، غیر توحیدی و همچنین گرایشات دیگر از جمله عدم اعتقاد به دین و خدا مورد احترام خواهند بود و مانعی برای تبليغ عقايد گوناگون وجود نخواهد داشت و در نتيجه آزادی سياسی و انديشه برقرار و جرم سياسی محسوب نخواهد شد. هیچ شخصی‌ به خاطر باور‌های فردی بر شخص دیگری بر تری نخواهد داشت. به همین ترتیب تمامی ایرانیان، با حفظ باور‌های فردی خود، در مقابل قانون یکسان بوده و از مزایای سیاسی، اقتصادی، اجتمأعی، فرهنگی‌ و... برابر برخوردار خواهند بود.

ت- زنان و مردان و اقوام گوناگون ايرانی از برابری کامل در تمامی شئون سیاسی، فرهنگی‌، اقتصادی، آموزشی و حقوق خانواده برخودار خواهند بود و از اين لحاظ مفهومی به نام اقليت وجود نخواهد داشت.

۳- تنظیم قانون اساسی‌ از سوی مجلس مؤسسان که با رأی مستقيم مردم انتخاب می شود و بر مبنای منشور جهانی‌ حقوق بشرعمل می کند.

۴ - تاکید موکد بر اقتصاد ملی شفاف چه در بخش دولتی و خصوصی بر اساس موازین جهانی تعیین شده برای شفافیت به منظور جلوگیری از منابع درآمدزای نادرست و همچنین تصرف بدون نظارت در سرمایه و درآمدهای ملی که شائبه ویژه خواری(رانت خواری) در آن باشد.( این بند از رو افزوده شد که تمامی عللی که منجر به دست اندازی دولت به حریم قانون اسای و نقض آن شد ناشی از غیر شفاف بودن درآمد و خرج دولت و در یک کلام اقتصاد غیر شفاف بوده است)

۵- تضمين آزادی مطبوعات و رسانه‌ها در بخش‌های دولتی و خصوصی و بدور از هرگونه سانسور حکومتی.

۶- تضمين آزادی تشکیل احزاب و گرو‌ه های سیاسی، صنفی، فرهنگی‌ و مذهبی‌ بدون قید و شرط.

۷- به رسمیت شناختن همه زبان ها و گویش‌های بومی در سراسر ایران و مجاز بودن استفاده از آنها در نهادهای آموزشی و رسانه‌ای.

۸- تضمین برقراری حاکميتی مبتنی بر مردم سالاری و دخالت مدام مردم در تعیین سرنوشت خود از طرق زیر:

الف - کلیه مقامات محلی از جمله استانداران، فرمانداران، شهرداران و مسئولان قوای انتظامی با رای مستقیم مردم ساکن در همان استان، ناحیه و شهر انتخاب شده ودولت مرکزی هیچ نقشی‌ در گزینش یا انتصاب این مقامات نخواهد داشت. و نیز دیگر موارد تقسیم اختیارات بین دولت مرکزی با استانها و شهرستان‌ها در حیطه وظایف مجلس موسسان خواهد بود.

ب - کلیه امور مربوط به سیاست خارجی‌، نیروهای مسلح و دفاع ملی، برنامه ريزی‌های کلان کشوری، و توزيع ثروت های ملی‌ تنها در حوزه اختیارات دولت مرکزی قرار خواهد گرفت.

۹- حرمت نهادن و اهميت دادن به حفاظت از مواريث تاريخی و ملی که منشاء شکل گيری هويت ملی ايرانيان محسوب می شوند. بدیهی است که چنانچه در خصوص تعیین نماد‌های وحدت ملی اختلاف سلیقه‌ای وجود داشته باشد در نهایت مجلس موسسان تعیین کنند خواهد بود.

۱۰- اهميت دادن به حفظ ميراث‌های طبيعی و محيط زيست در برنامه ريزی‌های مربوط به توسعه اقتصادی و اجتماعی.

۱۱- همکاری همه جانبه و گسترده با جهان آزاد بر مبنای حفظ منافع ملی و احترام متقابل جهت ریشه کن ساختن تروریزم و مشارکت فعال در تامین صلح و امنیت بین المللی.

۱۲- نظر به اینکه رژیم استبدادی ولی‌ فقیه طی‌ بیش از ۲۰ سال مخفی‌ کاری و با صرف میلیاردها دلار بودجه مردم به بهای فقر و فلاکت میلیونها ایرانی در صدد تولید سلاح هسته‌ای بر آمده و دنیا را به وحشت انداخته است بنا بر این در خصوص مسئله مجادله انگیز انرژی هسته‌ای ضرورت دارد حکومت آینده ایران با اتخاذ سیاست مثبت به منظور رفع نگرانی‌های جهانی‌ و تامین منافع ملی‌ عمل نماید.

"شورای همبستگی سبز ایران"، از یکا یک هموطنان عزیز خواهشمند است نظر خود را در خصوص "اصول پیشنهادی" فوق الذکر اعلام فرمایند تا شاید در پرتو برخورد نظریات مختلف بتوان به یک فرمول حداقلی بمنظور پلاتفورم احتمالی برای ایران پس از رژیم جمهوری اسلامی دست یابیم.

از هموطنان خواهشمند است به صفه فیس بوک "شورای همبستگی سبز ایران" جهت هر گونه تبادل نظر بپیوندند.

شورای هماهنگی راه سبز، چتری برای دو نفر

2011-05-30T22:45:00.000-07:00

از "ب" بسم الله تا انتهای آخرین بیانیه "شورای هماهنگی راه سبز" نشان از تلاش صادر کنندگان این بیانیه برای بدنام کردن جنبش سبز می باشد به نحوی که همگان فکر کنند جنبش سبز جنبشی است مذهبی و در جهت حفظ نظام، اجرای قانون اساسی جمهوری اسلامی و ادامه راه امام راحل!

با شفاف شدن مواضع مردم در قالب جنبش سبز مبنی بر انحلال جمهوری اسلامی و برقراری جمهوری ایرانی ناگهان تشکلی مجهول سر بر می آورد و بنام جنبش سبز بیانیه صادر می کند. متن همه بیانیه ها مملو از نام یکی از دیکتاتورترین و منفورترین چهره های تاریخ یعنی خمینی می باشد که امام راحلش می خوانند. زمانیکه بارش دل انگیز بیداری جنبش سبز نوید بهاری پر بار را می داد، و این باران می رفت همچون سیلابی، بنیان استبداد را از بیخ و بن برکند، تئوریسین های رژیم دستپاچه شورای مجهولی را بسر زبان ها انداختند و این شورای چتری شد برای حفظ جریان از گزند باران سبز، چتری برای اصولگرایان و اصلاح طلبان

جنبش سبز به رغم پختگی و کامل بودن هنوز میوه خود را به ثمر نرسانده، این اتفاق نه تنها کمکی به جنبش سبز نکرد بلکه سبب افت آن نیز گردید. جنبشی که با آمدن به خیابانها، هزینه های سنگینی را متحمل شد و تا حد سرنگونی رژیم گام برداشت، شاهد هستیم که در سکوت بسر می برد. جنبشی که شعار سر می داد "موسوی دستگیر بشه ایران قیامت میشه،" در خاموشی بسر می برد. نزدیک به چهار ماه از دستگیری سران جنبش می گذرد و هیچ عکس العملی از سوی مردم دیده نمی شود. چه عواملی سبب فروکش کردن جنبش شده است؟

در اینجا مایل هستم نکاتی را با هموطنان در میان بگذارم: احتمال می رود توطئه ای صورت گرفته که منجر به فروکش شدن جنبش شده و در صورت عدم توجه به آن ممکن است در آینده شاهد صدمات دیگری نیز باشیم. به این پازل ها دقت کنید و آنها را کنار هم قرار دهید: قبل از دستگیری موسوی و کروبی خاتمی بیشتر خاموشی گزیده بود ، آقای هاشمی رفسنجانی از جنبش فاصله گرفت، آقای مهاجرانی به حمایت از خامنه ای پرداخت، "شورای هماهنگی راه سبز امید" بعد از دستگیری آقایان موسوی و کروبی تشکیل شد، بعد از اولین سه شنبه های اعتراضی جنبش به اعتراضات خود ادامه نداد و اکنون پس از گذشت چهار ماه خاتمی سخن از تعامل می گوید. هاشمی آخرین گفته های خود را که در نماز جمعه گفته بود تکرار می کند، خامنه ای در صدد حذف نوکر خود برآمده و در نهایت "شورای هماهنگی راه سبز امید" با صدور بیانیه ای ضمن مصادره جنبش بنام خود، جنبش را بصورت کامل تقدیم خمینی می نماید!

هموطنان مراقب باشیم در اثر فشاری که رژیم بر آقایان موسوی و کروبی وارد کرده و می کند بعید نیست اصلاح طلبان پشت پرده با رژیم معامله کرده باشند. اگر اصلاح طلبان صحبت از آزادی، دمکراسی، حقوق برابر و حمایت از جنبش می کنند چرا با مردم شفاف نیستند؟ شفاف بودن شرط نخست دمکراسی است.

در رژیم جمهوری اسلامی سیاست جای خود را به توطئه داده است و همیشه به فکر توطئه ای جدید هستند. اگر متهم به توهم توطئه نشویم و واقع بینی را پیشه کنیم در می یابیم پشت پرده ظهور "شورای هماهنگی راه سبز امید" و بیانیه های بودار آن حقیقت تلخی نهفته است. به قسمتهایی از بیانیه این شورای مجعول (که نام جنبش سبز را جعل کرده است) و مجهول (اعضای آن نامشخص می باشند) دقت کنید:

‎بسم الله الرحمن الرحیم

‎ان الذین قالوا ربنا الله ثم استقاموا تتنزل علیهم الملئکه ان لا تخافوا و لاتحزنوا و ابشروا بالجنه التی کنتم توعدون
‎پانزدهم خرداد که سرآغاز شکل‌گیری جنبش آزادیخواهی مسلمانان ایرانی
سوم خرداد نیز در امتداد انقلاب اسلامی،
دوم خرداد، طلیعه اصلاح در انقلابی
و سرانجام ۲۵ خرداد که اوج شکوفایی مدنیت و عقلانیت در ایرانیان بود که این بار علیه دروغ و فساد و تحجر و فریب به میدان آمدند و صحنه‌هایی آفریدند که در تاریخ انقلاب اسلامی
بلکه از روی دلسوزی و اصلاح بنگرد.
‎اگر جنبش سبز از حضور مردم در راهپیمائی‌ها حمایت می‌کند به خاطر آن است که قانون چنین حقی را برای شهروندان به رسمیت شناخته است و در عین حال از همی راههای گفتگو و تعامل با همه افراد حتی درون حاکمیت بر مبنای حقوق اساسی و آزادی های قانونی و شهروندی استقبال می‌کند.
جنبش سبز حاکمیت نظامیان و نیروهای امنیتی و بسته شدن فضای پرنشاط سیاسی، تعطیلی نهادهای مدنی و رسانه‌های مستقل و حاکم شدن فضای پلیسی را در مغایرت کامل با آرمانهای انقلاب می‌داند و وظیفه خود می‌داند به هر نحو ممکن با آگاهی‌بخشی، مردم را به نفی این روندهای دیکتاتوری دعوت کند.
جنبش سبز اداره کشور به دست انسان‌های ناآگاه و غیرمتخصص را که تنها هنر آنها بله قربان‌گویی واطاعت محض و تملق است خیانت به آرمانهای انقلاب می‌داند و وظیفه خود می‌داند تا همه صاحب‌نظران را به نقد چنین حاکمیتی فراخواند.
‎چهاردهم خرداد رحلت معمار بزرگ انقلاب اسلامی است که با رفتن خود علاوه بر آن‌که میلیون‌ها انسان را داغدار کرد، موجب تأسف عمیق کسانی شد.

یک پیشنهاد به جمهوری اسلامی : اسم واحد پول جدیدتان را بگذارید پـــهــن !

2011-05-25T16:28:00.000-07:00

مردم دیگر دائما درخواست افزایش حقوق نمیکنند چرا که هیچ کس دوست ندارد پهن و پشگل بیشتری نصیبش شود !

این روزها در محافل اقتصادی جمهوری اسلامی این بحثها مطرح میشود که واحد پول جدیدشان را چه بگذارند و تاکنون اسمهایی هم مثل دینار و درهم و امامی و ولایی و ریال و تومان ... پیشنهاد شده است که بنظر من هیچ کدام از این اسامی برای واحد پول نظام مقدس جمهوری اسلامی در خور شاءن نمیباشد و من به این کارشناسان محترم اقتصادی پیشنهاد میکنم واحد پول جدیدشان را بگذارند پهن ( به کسره پ و ه و سکون نون ) . که این پهن به 100 واحد کوچکتر به نام پشگل ( به کسره پ و گ و سکون ش و ل ) تقسیم میشود . ( که هر صد پشگل میشود یک پهن )

این نامها ( پهن و پشگل ) مزایای بسیاری برای اقتصاد جمهوری اسلامی در بر دارد از جمله :

1- مردم دیگر دائما درخواست افزایش حقوق نمیکنند چرا که هیچ کس دوست ندارد پهن و پشگل بیشتری نصیبش شود !

2- مردم دیگر تورم قیمتها را احساس نخواهند کرد چون مثلا 10 پهن میدهند و یک کیلو گوشت قرمز میخرند یا 30 پشگل میدهند و یک نان بربری میخرند و این گونه معامله برای مردم خیلی لذت بخش و غرور آفرین خواهد بود . ( چون کالای با ارزش را به بهای ناچیز خریده اند! )

3- تورم کنترل میشود چون فروشندگان کالا و خدمات میدانند با افزایش قیمتها ، پهن و پشگل بیشتری نصیبشان خواهد شد که یقینا این عمل مورد خوشایند ایشان نخواهد بود برای همین سعی در تثبیت و کاهش قیمتها مینمایند .

4- هر یک دلار آمریکا برابر با یک پهن ( یا 100 پشگل جمهوری اسلامی ) میشود که این میتواند باعث تحقیراستکبار جهانی و افزایش غرور امت حزب الله بشود .

5- با این تغییر نام ( به پهن و پشگل ) واردات کالا دیگر بصرفه نخواهد بود و بر عکس صادرات کالا و خدمات افزایش خواهد یافت . چون کالا و خدمات به بهای کمتری تولید میشود در نتیجه تقاضای بین المللی برای خرید آن افزایش می یابد که این رویداد منجر به مثبت شدن تراز بازرگانی جمهوری اسلامی میگردد .

6- و سایر مزایای دیگر

پس می بینید که این نامگذاری کاملا علمی و کارشناسی شده میباشد بنابراین به متصدیان اقتصادی جمهوری اسلامی پیشنهاد میشود که در اسرع وقت این نامها را بر روی واحد پول جدیدشان بگذارند تا امت حزب الله هر چه زودتر از مزایای گفته شده بهرمند شوند !

برگرفته از امیل دریافتی از ایران

دیکتاتور حقیر و دیکتاتور کبیر

2011-05-23T17:19:00.000-07:00

احمدی نژاد – روستازاده بی مایه ای که از قضا مورد توجه سلطان[1] (خامنه ای) قرار گرفت– شیفته قدرت و شهرت بود تا خود را عرضه کند. او شعیب بن صالح قلمداد شد تا مقدمه ساز ظهور امام موعود باشد نه آبادگر ایران. او بود که بی نظم ترین دولت را با بی مقدار ترین وزیران که از زمان مشروطه تاکنون سابقه نداشته، تشکیل داد. سفر هر ساله او به نیویورک و مصاحبه های بی محتوای او با ارباب رسانه های غربی و عربی ( نه رسانه های فارسی خارجی) همه ناشی از روانشناسی شخصیتی همان روستازاده بی مایه است که او را باورانده بودند وجودش "معجزه هزاره سوم " و دولتش مرهون مدیریت امام زمان[2]" است.
.

به قلم حسین علیزاده دیپلمات مستعفی

پیشگفتار:

"دیکتاتور حقیر- - petty dictator" عنوان و لقب جنجال برانگیزی بود که لی بولینگر(lee bollinger) رییس دانشگاه کلمبیا در دیدار احمدی نژاد از آن دانشگاه در تاریخ 3/7/86 به وی داد. در مقابل احمدی نژاد نیز سخنرانی خود را با استدلال اینکه مورد حمایت امام زمان بوده، یکی از دستاوردها و موفقیت های سفرش به نیورک اعلام داشت. آیا احمدی نژاد، آنگونه که بولینگر توصیفش کرد، دیکتاتور حقیر است؟

نکنه سنجی بولینگر

بولینگر در زمانی عنوان دیکتاتور حقیر را برای احمدی نژاد به کار گرفت که او در اوج اقتدار و اعتبار خود به عنوان رییس جمهور ایران، هنوز مورد حمله حاکمیت جمهوری اسلامی که این روزها شاهد آنیم ، نبود. اصلاح طلبانی همچون کروبی به رغم اعتراض به تقلب انتخاباتی 84 سرانجام به نتیجه انتخابات گردن نهاده بودند. هاشمی رفسنجانی به رغم اعتراض به تخریب ناجوانمردانه خود و خانواده اش، در مراسم تنفیذ حکم ریاست جمهوری احمدی نژاد حاضر شده بود. احزاب و جریانات اصلاح طلب همچنان راه های نجات سیستم سیاسی ایران را در لابلای سطور قانون اساسی و قواعد بازی در درون حاکمیت جستجو می کردند. هنوز علی مطهری فریاد برنیاورده بود که احمدی نژاد میل به استبداد و دیکتاتوری دارد. در این میان تنها کسی که به درستی احمدی نژاد را دیکتاتور دانست، لی بولینگر بود. اما نکته سنجی او به مراتب ژرف تر از این بود که احمدی نژاد را صرفا یک دیکتاتور بنامد. به تشخیص او احمدی نژاد «دیکتاتور حقیر» است. اینکه احمدی نژاد دیکتاتور باشد، اینک بر مجلسیان اصولگرا هم روشن شده است. آنچه که هنوز بر همگان روشن نیست اینکه او دیکتاتور حقیر است. دیکتاتور حقیر چه کسی است؟

دیکتاتور حقیر از منظر روانشناسی سیاسی

روانشناسی سیاسی یکی از "میان رشته" هایی است که از بکار گرفتن روانشناسی در علم سیاست به وجود آمده است. هدف این رشته، تشريح چرايي رفتار سياستمداران مي باشد. به عبارت دیگر این رشته، رفتار عنصر انساني را در بستر سیاست مورد تجزیه و تحليل قرار می دهد.

اگرچه از منظر بسیاری، سخنان بولینگر خارج از عرف و ادب میزبانی توسط یکی از معتبرترین دانشگاه های جهان تفسیر شد، اما اعتقاد نگارنده این است که بولینگر درصدد آن بود تا رفتار احمدی نژاد را از منظر روانشناسی سیاسی مورد تجزیه و تحلیل قرار دهد و به همه بفهماند که اولا احمدی نژاد، رفتاری دیکتاتور منشانه دارد و ثانیا این دیکتاتور، چیزی بیش از یک انسان حقیر نیست و نباید او را در حد و اندازه دیکتاتورهای طراز اول جهان قرار داد. این انسان حقیر تمثیل همان داستان شبانی بی مایه است که شاهین بخت را بر دوشش نشاندند تا برای چند صباحی در لباس "سلطانی" بلاگیر سلطان اصلی باشد تا پس از نزول بلای آسمانی بر این شبان نگون بخت، ذات ملوکانه سلطان ادامه بقا دهد.(داستان سلطان و شبان)

این انسان حقیر که نه جایگاه خود را می دانست و نه جایگاه سلطان واقعی را به توهم قدرت تنفیذ شده به او، متوهم تر از همیشه بر ابرها قدم بر می داشت و به مدیریت جهان می اندیشید. بولینگر به عنوان رییس یکی از برجسته ترین دانشگاه های جهان، محققانه احمدی نژاد را "دیکتاتور حقیر" دانست. حساب کار چنین دیکتاتوری با دیکتاتوری مثل هیتلر به غایت متفاوت است. هیتلر به اعتراف همگان "دیکتاتور بزرگ" بود. چارلی چاپلین اثر مشهور خود "The great dictator" را در وصف هیتلر به سینمای جهان عرضه کرد. هیتلر قوی ترین ارتش جهان را پی افکند. بزرگترین نقشه های دشوار جنگی را به اجرا گذاشت. فساد مالی درباره او و اطرافیانش هرگز گزارش نشده است. نظم و دیسیپلین، اساس کار ارتش نازی بود. هیتلر شیفته قدرت بود تا کشورش را (به زعم خود آنگونه که در "نبردمن" تشریح کرده)، نجات دهد.

اما احمدی نژاد – روستازاده بی مایه ای که از قضا مورد توجه سلطان[1] (خامنه ای) قرار گرفت– شیفته قدرت و شهرت بود تا خود را عرضه کند. او شعیب بن صالح قلمداد شد تا مقدمه ساز ظهور امام موعود باشد نه آبادگر ایران. او بود که بی نظم ترین دولت را با بی مقدار ترین وزیران که از زمان مشروطه تاکنون سابقه نداشته، تشکیل داد. سفر هر ساله او به نیویورک و مصاحبه های بی محتوای او با ارباب رسانه های غربی و عربی ( نه رسانه های فارسی خارجی) همه ناشی از روانشناسی شخصیتی همان روستازاده بی مایه است که او را باورانده بودند وجودش "معجزه هزاره سوم" و دولتش "مرهون مدیریت امام زمان[2]" است. او که دولت خود را دولتی آرمانی می پنداشت که همه انبیا آرزوی حضور در این دوران را می داشتند[3]، متوهمانه نامه های بی پاسخ به پاپ و روسای جمهور امریکا و آلمان نوشت. خطیب جمعه و دبیر شورای نگهبان نامه او به رییس جمهور امریکا را، بمثابه نامه پیامبر اسلام به قیصر روم و کسرای ایران تشبیه دانست و بر توهم او افزود. سخنان او که چون گل به دروازه خودی بود، در رسانه های جهانی بزرگنمایی می شد. اما، این روستازاده بی مایه به گمان اینکه دُرر و گهر می فشاند، داهنش را بیشتر می گشود.

کوتوله ترین کوتوله ترها

اگر بولینگر در سال 86 احمدی نژاد را "حقیر" دانست و اظهارات او موجی از اعتراض را در میان حامیان احمدی نژاد برانگیخت، اینک در سال 90 حسن عباسی، تعبیری بس تندتر و گزنده تر در وصف او می گوید. عباسی، احمدی نژاد را "کوتوله ترین کوتوله ها" توصیف کرده که "نفرت عجیبی" از او وجود دارد. ( این مسئله معلوم است که آقای احمدی‌نژاد تقریبا همه جریان‌ها را دور می‌زند. ما حرفی نداریم. اگر واقعا تیم آقای احمدی‌نژاد تیم قوی‌ای بود، آدم حرفی نداشت. اما تیم آقای احمدی‌نژاد کوتوله‌تر از کوتوله‌هاست، یعنی کوچک‌ترین افرادی که شما فکر کنید در جریان اصول‌گرایی وجود دارد، افرادی مثل آقای مشایی است که تئوریسین آقای احمدی‌نژاد است. افرادی مثل آقای جوانفکر که مشاور مطبوعاتی آقای احمدی‌نژاد است و طلب‌کارانه حرف می‌زند. همه این‌ها حکایت از این دارد که ایشان اصرار بر این دارد که آدم کوچکی را معیار قرار دهد و کار را ارتقا دهد.... ما در برخوردی که تقریبا هر روز در دانشگاه‌های مختلف داریم در تهران و در سطح کشور، آن چه که می‌بینیم یک نفرت عجیبی از آقای محمود احمدی‌نژاد در میان بچه‌های اصولگراست. آقای احمدی‌نژاد به شدت دارد خودش را تخریب می‌کند و این نفرت از منشاء آقای مشایی ساطع می‌شود. به سرعت دارد ایجاد مسئله می‌کند و قطعا در آینده متغیر آقای مشایی، آقای احمدی‌نژاد را از چشم همه خواهد انداخت.- حسن عباسی / رادیو فردا 2 خرداد 90)

با این حساب اینک اجماعی در میان مخالفان و موافقان(سابق) احمدی نژاد برقرار است که همگی به اجماع او را حقیر و کوتوله می دانند. اگر اظهارات بولینگر موجی از اعتراضات را در ایران به همراه داشت، اینک رسانه های دولتی خود پیشتاز تخریب اویند. دیکتاتور حقیرنمی دانست که این سرزمین را سلطانی است که به دنبال بلاگردانی می گردد که نظام سلطانی او را (ولایت فقیه) تثبیت کند. اما کار که از اینجا گذشت دیگر رفیق گرمابه و گلستان او رفسنجانی نیز، از چشم او می افتد چه رسد به این روستازاده بی مایه که از قضا نه در کسوت معممان است و نه در منزلت سپاهیان.

دوران حقارت

بولینگر به درستی عنوان دیکتاتور حقیر را در برابر دیدگان احمدی نژاد و در برابر رسانه های جهان برای او برگزید. برای درک سخن بولینگر کافی است بدانیم دیکتاتور حقیر نه به سرنوشت دیگر دیکتاتورها که پس از برکناری از قدرت، مورد هجوم مخالفان قرار می گیرند، بلکه اینک در بقا در قدرت مورد هجوم موافقان خود قرار گرفت است. اینک ارباب منابر، مداحان، مجلسیان،سپاهیان، امامان جمعه و ...به اشارت انگشت سلطان اصلی، هجوم همه جانبه را به دیکتاتور حقیر آغاز کرده اند. از تهدید به بریدن فلان عضوش تا طلاق دادن همسرش، از جریان انحرافی نامیدن مشایی و اتهام اینکه متوسل به مسائل شیطانی می شود (توسط مرتضی نبوی)، تا متهم بودن رحیمی در ماجرای پرونده بیمه، از مسحور خواندن رییس دولت (توسط مصباح[4]) تا تهدید به رأی عدم کفایت به کابینه او، همه و همه حمله و هجمه به رییس دولتی است که رهبر معظم! آن را بهترین دولت از آغاز مشروطه تاکنون نامیده بود[5].طرفه اینکه این همه تخریب احمدی نژاد، نشان از "آغاز دوران حقارت او در عین بقای در صدرات" دارد. چنین چیزی هرگز در تاریخ ایران سابقه نداشته و ندارد. دیکتاتور حقیر، بلیغ ترین توصیفی بود که می شد در وصف احمدی نژاد سال ها پیش از به کار برد.

دیکتاتور کبیر

بولینگراین فرصت را نداشت که به ریشه ی اصلی جولان این دیکتاتور حقیر بپردازد. او از مناسبات قدرت در ایران غافل بود که اگر این دیکتاتور حقیر در درون کشور چنان جولان می دهد که به تخریب رفسنجانی و خاندان خمینی بپردازد و در بیرون از کشور نیز غیرپاسخگو به جامعه جهانی باشد، این همه محقق نمی شد مگر اینکه این دیکتاتور حقیر در پناه "دیکتاتور کبیر" باشد. این کوتوله ترین کوتوله اصولگرا هرگز به منصب ریاست برگزیده نمی شد مگر آنکه اراده ولی امر مسلیمن جهان بر آن تعلق گرفته بود.

اینک عرصه تحولات داخلی جمهوری اسلامی چه جالب شده است. گویا جنگ دیکتاتورها آغازیدن گرفته؛ جنگی از نوع جنگ دیکتاتور حقیر و دیکتاتور کبیر. نتیجه هرچه باشد بار مسئولیت بر دوش کسی است که حاضر شد این دیکتاتور حقیر و کوتوله سیاسی را حتی بر رفیق گرمابه و گلستان خود (رفسنجانی= خواص بی بصیرت) و بر رییس مجلس و نخست وزیرخود (سران فتنه) و... بالاتر بنشاند.

پرسش این است آیا جمهوری اسلامی هنوز از جراحی فتنه سبز! کمر راست نکرده می تواند جراحی جریان انحرافی(تیم مشایی) را بر پیکر خود تحمل کند؟ اگر احمدی نژاد بپذیرد که در برابر رهبر قد علم کند، منازعات داخلی حاکمیت شدیدا بالا می گیرد. و اگر در برابر رهبر سکوت کند، جریان حذف او توسط اصولگرایانی که او را ( و نه رهبر را ) مقصر اوضاع وخیم کشور می دانند شروع خواهد شد. اوضاع کشور به قدری وخیم است که یک تن باید قربانی آن باشد تا همه گناه ها به پای او نوشته شود. از نگاه اصولگرایان، این قربانی نباید رهبر معظم باشد.

احمدی نژاد، اما، به خوبی می داند که هنوز برای دو سال دیگر قوه مجریه را در دست خود دارد. تحمیل هرگونه هزینه ای بر او می تواند خسارت هایی برای اداره نیم بند کشور به همراه داشته باشد.اگر او تاکنون توانسته است خود را بر اصولگرایان و رهبر تحمیل کند، هنوز می تواند با این برگه برنده، بازی قدرت را در درون حاکمیت ادامه دهد. بازی که هزینه های آن به پای رهبر نوشته می شود. روزهای دشواری برای جمهوری اسلامی چه درفرض بقای احمدی نزاد یا در فرض حذف او در پیش خواهد بود.

حسین علیزاده – 3 خرداد 90
alizadeh44@yahoo.com

فرق سه شنبه های اعتراضی مردم ایران با جمعه های اعتراضی سوریه در چیست؟

2011-05-23T15:01:00.000-07:00

چرا جنبش سبز بعد از کشته شدن ۲ نفر در اولین سه شنبه های اعتراضی دیگر ادامه نداد؟ اما در سوریه با کشته شدن صدها نفر، مردم هم اکنون به اعتراضات خود ادامه می دهند و حتی قویتر هم می شوند.

فراخوان برای یک راهپیمای عظیم. نظر شما برای هماهنگی بیشتر لازم هست. با کدامیک از روزهای زیر موافق هستید. به امید یک تظاهرات میلیونی

2011-05-18T08:12:00.000-07:00

فیس بوک

فراخوان برای یک راهپیمای عظیم. نظر شما برای هماهنگی بیشتر لازم هست.با کدامیک از روزهای زیر موافق هستید؟ به امید یک تظاهرات میلیونی

بیانیۀ شبکۀ جھانی سکولارھای سبز ایران برای آزادی و دمکراسی

2011-05-14T19:45:00.000-07:00

در دفاع از جنبش مستقل دانشجویی

بیانیۀ شبکۀ جھانی سکولارھای سبز ایران برای آزادی و دمکراسی

دانشجويان انديشمند و فداکار ايران، درود بر شما!

سال ھاست که دانشگاه و شما دانشجویان در خط مقدم جبھۀ ضد استبداد، برای آزادی و

دمکراسی در ایران، مبارزه و مقاومت کرده ايد. امروز نیز اعتراض شما به فضای امنیتی و سرکوب

مستولی بر کشورمان از ھویت تاریخی و مستقل شما سرچشمه می گیرد. شما عزیزان باید به قدرت

درونی و ھویت بیدار سیاسی خود باور داشته و بر آن تکیه کنید. مبارزات حق طلبانهء شما فراتر از آن

است که خاموشی بگیرد. شما با مبارزات مستقل و ابتکار عمل خود در برابر حکومت اسلامی و نیروھای

سرکوب گرش ھر روز اعتماد به نفسبیشتری را در سایر اقشار جامعه بوجود می آورید تا به صف مبارزات

شما بپیوندند. شما، در این راستا، وحشت و ترسی را که نیروھای سرکوبگربه جامعه تحمیل کرده اند

خنثی می کنید.

شبکهء جھانی سکولارھای سبز ایران برای آزادی و دمکراسی که در راستای ایرانی بی تبعیض و

برای استقرار حکومتی سکولار و دمکرات در ایران فعالیت می کند، از مبارزات بر حق شما پشتیبانی کرده

و ھمواره انعکاس دھندۀ صدای راستین شما بوده و خواھد بود.

شورای ھماھنگی شبکه جھانی سکولارھای سبز ايران

23 ارديبھشت 1390

آغاز بازی بزرگ احمدی نژاد: آچمز کردن رهبری

2011-05-06T09:08:00.000-07:00

وظیفه و مسئولیت جنبش سبز در وضعیت پیش رو

به قلم حسین علیزاده دیپلمات مستعفی

احمدی نژاد و تیم همراه، به خوبی واقفند که پرونده های کلان تخلفات مالی و انضباطی به برکت حمایت های بی دریغ رهبری سرپوش نهاده شده اند. در روال معمول پایان دوره ریاست جمهوری احمدی نژاد، قرار است یک یک این پرونده های هم از سوی اصولگریان و هم رفسنجانی و بسیاری دیگر گشوده شود. راه گریز از هر پاسخگویی، باقی ماندن در قدرت از یک سو و پناه گرفتن پشت سر رهبری از سوی دیگر است که رایحه خوش خدمت را در دولت احمدی نوید داده بود. از دید تیم احمدی نژاد، تضمین ریاست جمهوری یازدهم که محتملاً مشایی برای آن برگزیده شده در گرو تصرف مجلس نهم است که انتخابات آن در اسفند 90 انجام خواهد شد.

پیشگفتار- طرح مساله:

عزل وزیر اطلاعات به دست احمدی نژاد و ابقای او به دست خامنه ای، از مناسبات جدید قدرت در جمهوری اسلامی ایران پرده برداشت. مدعای این مقاله این است که آیت الله خامنه ای دیگر"فصل الخطاب" نیست. احمدی نژاد فصل جدیدی را در جمهوری اسلامی رقم زده است: آغاز بازی بزرگ برای آچمز کردن رهبری.

1- خامنه ای رهبری همواره در سایه

"جامه فراخ ولایت مطلقه فقیه" به دست آیت الله خمینی تنها و تنها برای خود او دوخته شده بود. از منظر او، اقبال عمومی مردم به او در جامعه ی به شدت نابسامان سال های نخست انقلاب توجیهی بود برای چشم پوشی از بسیاری از قوانین کشوری به بهانه سامان دادن به اوضاع کشوری گرفتار آمده در جنگ و فقر و فاقه.

"مرجعیت" ، "اقبال عمومی"، "شخصیت کاریزماتیک" و "قوه قاهره" چهار مولفه بودند که تدریجاً وی را واداشت تئوری ولایت مطلقه فقیه را برای اداره کشور پردازش کند. اما، آیا این تئوری پس او برای حل مشکلات کشور کارساز باشد یا خیر، موضوعی بود که گذر زمان باید آن را به داوری می نشست.

در گذر زمان، جانشین او(آیت الله خامنه ای) فاقد کلیه مولفه های فوق به استثنای مولفه چهارم بود. او فاقد شخصیت کاریزماتیک، فاقد مرجعیت مقبول و همچنین فاقد اقبال عمومی بود که بنا به مسئولیت قرار بود در غیاب این مولفه های مهم قدرت ولی فقیه، اداره کشور را به سبک و سیاق سلف خود پیش برد اما آیا ممکن بود؟ چنین شد که چنان رهبری هم در دوران ریاست جمهوری رفسنجانی و هم در دوران خاتمی هرگز نتوانست در حد و اندازه های سلف خود ظاهر گردد. هاشمی با در دست داشتن معاونت ریاست خبرگان، ریاست تشخیص مصلحت و ریاست جمهوری و همراهی مجلس، یکه تاز میدان قدرت بود. خاتمی نیز به دلیل رأی بالا و اقبال جامعه دانشگاهی و روشنفکری توانسته بود پل ارتباطی (گفتگوی تمدن ها) با جامعه جهانی برقرار کند. در سالی که به اجماع کلیه کشورهای عضو مجمع عمومی، پیشنهاد خاتمی مبنی بر نام نهادن سال 2001 به عنوان سال گفتگوی تمدن ها به تصویب رسید، نهایت توان آیت الله خامنه ای نام گذاری سال 80 به نام امام علی بود.

2- رهبر، وامدار احمدی نژاد

با پایان دوره خاتمی، یافتن شبانی بی مایه و نشاندن همای سعادت بر دوش او (اشاره به داستان سلطان و شبان) و ارتقا آن تا سرحد شخص دوم کشور[i]، این نوید را می داد که رهبر که اینک جامه مرجعیت نیز بر تن کرده، با کمک این دردانه نازپرورده خواهد توانست در حد و اندازه بنیانگذار جمهوری اسلامی ظاهر شود. چنین موقعیتی،اما، با حضور جریان حزب کارگزاران(حامیان رفسنجانی) و جنبش اصلاحات (حامیان خاتمی) ناممکن می نمود. جراحی این دو جریان سیاسی کشور، وظیفه خطیری بود که در انتخابات نهم و دهم برعهده دردانه رهبری(احمدی نژاد) گذاشته شد. رفسنجانی از پیگیری شکایت تخریب خود در انتخابات نهم به خدا پناه برد و جریان اصلاحات که در انتخابات 88 به میدان آمد نیز شدیدا سرکوب گردید. به یمن قدرت مانوری که رهبری برای دردانه خود قائل شده بود، هر دو این جریان های سیاسی از پیکره نظام جراحی شدند. نظام (رهبری) وامدار احمدی نژاد شده بود اما این مهم تحقق نمی یافت جز به چشم پوشی بر تمامی انحرافات عقیدتی (مثل مهدی گرایی خارج از عرف روحانیت) و پرده پوشی بر کلیه تخلفات و سوء مدیریت هایی که احمدی نژاد از خود به جا گذاشت. بنا به برخی گزارش ها، احمدی نژاد در جمع گروهی از مدیران خبرگزاری جمهوری اسلامی( ایرنا) دخالت خامنه ای برای حفظ او در سمت ریاست جمهوری را تایید کرده و گفت: " آقای خامنه ای در سال 1388 من را حفظ کرد تا به این ترتیب نیروهای خودش را حفظ کند چرا که اگر میرحسین موسوی رییس جمهور می شد دستگاه رهبری را برمی چید." ( سایت جرس 4 اردیبهشت 90)

با این انگیزه، در حالی که تیم احمدی نژاد برای تسخیر مجلس نهم از هم اینک خیز برداشته بود عزل وزیر اطلاعات بدون اذن رهبری و ابقای وی به دستور مستقیم رهبری، توهین بزرگی برای احمدی نژاد تلقی گردید تا بداند رهبر بیش از این نیازمند هزینه پرداخت کردن برای دردانه خود نیست. قهر یازده روزه احمدی نژاد، گواهی است که او خامنه ای را وامدار خود می داند و نه خود را وامدار خامنه ای. (من به رهبری بدهکار نیستم! که کوتاه بیایم. اولا کسی که توانست بساط اصلاح طلبان را جمع کند من بودم. ثانیا انرژی هسته ای را من به اینجا رساندم. ثالثا هدفمند کردن یارانه ها را که هیچ کس زیر بارش نمی رفت من برعهده گرفتم و اجرا کردم. من چرا باید کوتاه بیایم؟ یک عزل و نصب وزرا در اختیار من بود که آن هم بحمدالله از من گرفته شده است. سخنان نقل شده از احمدی نژاد به جنتی در سایت جرس 9 اردیبهشت 90)

3- درک درست ولی ناقص احمدی نژاد از متغیر های قدرت در نظام جمهوری اسلامی:

احمدی نژاد از متغییر های اجتماعی – سیاسی کشور درک درست اما ناتمامی دارد. وی بقا در قدرت سیاسی را تابعی از متغییرهایی می داند که در صحنه سیاسی- اجتماعی ایران رخ داده است.

برخی از این متغیرهای از زبان او یا نزدیکان او عبارتند از:

- پایان دوران اسلام گرایی ( سخنرانی مشایی موجود در یوتیوب)

- رشد ملی گرایی در ایرانیان(مباهات کردن به تاریخ کهن پارسی با بزرگداشت کوروش کبیر و تخت جمشید توسط دولت )

- طرح مکتب ایرانی در تفسیری نوین از اسلام (اظهارات مشایی)

- نادیده گرفتن مساله حجاب (روسری از سر انداختن خبرنگار اسپانیایی در حضور رییس دولت جمهوری اسلامی)

- دوری جستن از نهاد مرجعیت تا آنجا که قاطبه مراجع حتی مصباح یزدی اینک در ضدیت تمام با دولت احمدی نژاد هستند.

- ضعیف ترین واکنش ها به قران سوزی آن هم از نظامی که مشروعیت خود را برخاسته از اسلام می داند.

در حالی که می توان مواردی دیگر بر این فهرست افزود،اما، این تمام ماجرا نیست. گو اینکه احمدی نژاد به درستی دریافته است که در جامعه امروز ایران، ارزش های انقلابی دهه شصت اینک رنگ باخته و باید حرف نو زد تا رأی مردم را در انتخابات پیش رو به دست آورد، اما اشتباه محاسباتی او که هم برای او هم برای حامی اصلی او( رهبر) خسارت های جبران ناپذیری را به همراه خواهد آورد، این است که آیت الله خامنه ای این دولت را مکررا دولتی توصیف کرده که گفتمان دهه شصت را به جامعه باز گردانده بود. احمدی نژاد ، رجایی دوم لقب گرفت و دولت او به برکت دعای امام زمان انتخاب گردید ( گفته های مصباح)

برای او بدیهی است که تغییر دادن گفتمان خود از گفتمان انقلابی دهه شسصت به گفتمان مباهات به تاریخ کهن پارسی، آن هم به امید رأی آوردن در انتخابات مجلس نهم و ریاست جمهوری یازدهم ریزش هایی را در حامیان سنتی اش فراهم می آورد. میزان هجمه ای که در این روزها از از سوی سپاهیان، مداحان، ائمه جمعه، مراجع، مجلسیان و.. به دولت احمدی نژاد می شود، بی سابقه است. مجلس خود را آماده کرده است که سوال از رییس حمهور را برای اولین بار به اجرا گذارد. تخلفات مالی احمدی نژاد بر کسی پوشیده نیست. او نگران از روزی است که بخواهد پاسخگوی هزاران هزار تخلف باشد. احمدی نژاد بیش از هر کس می داند که آمارهای او از وضعیت بسامان اقتصادی تا کجا دروغین است. مدیریت طرح هدفمند کردن یارانه ها، اینک پاشنه آشیل نظام شده است که جز به زور سرنیزه پیش نرفته است. با علم به تمامی این حقایق، احمدی نژاد تنها یک برگ برنده در دست دارد: گروگان گرفتن رهبری

4- آچمز کردن رهبری/ گروگان گرفتن رهبری

احمدی نژاد از اینکه به او نگاه ابزاری شود تنفر دارد. او می داند تا کنون جاده صاف کن رهبری و اصولگرایان بوده و به خوبی می داند که همین اصولگرایان، قرار است کاسه کوزه هر آنچه در این سال ها گذشته است را بر سر او خراب کنند. این اتفاق نخواهد افتاد مگر آنکه او عرصه قدرت را ترک کند. معنای دیگر این سخن آن است که برای ماندن در قدرت، تسخیر مجلس نهم ضروری است.

عزل وزیر اطلاعات به دست احمدی نژاد و ابقای او به دست رهبری بهترین بهانه را به دست رییس دولت داد تا به خامنه ای بفهماند حیثیت او اینک در گرو حمایت از احمدی نژاد است نه تذکر به احمدی نژاد. هیچ خطایی در این سال ها صورت نگرفته که از چشم رهبر نادیده مانده باشد. تقلب انتخاباتی بیش از همه و پیش از همه بر شخص رهبر آشکار بود. اما خطر کارگزاران و اصلاح طلبان، نظر خطاپوش خامنه ای را واداشت به قیمت دلخوری مراجع، مفتضح شدن رفسنجانی، بی حرمت شدن حسن خمینی، دربند کردن شخصیت های طراز اول مملکتی و از همه بالاتر سرکوب مردم، از احمدی نژاد حمایت کند.

معروف است احمدی نژاد گفته است من رییس جمهور امام زمان هستم نه رییس جمهور خامنه ای. در محاسبه احمدی نژاد، خامنه ای باید بداند که تعرض به احمدی نژاد تعرض به خود اوست. احمدی نژاد این توان را در خود سراغ دارد تمام حیثیت رهبری را لجنمال کند. سایت «آئین‌نیوز» از سایت های حامی دولت اعلام کرده است که احمدی‌نژاد روز‌های آینده تصمیمات «قاطع و دشمن شکنی» اتخاذ خواهد کرد که نتیجه آن به زیر کشیده شدن «صدر مناصب اعطایی الهی» خواهد بود. در واکنش به آتش تهیه ای که این روزها توسط اصولگرایان سنتی بر سر او می ریزد، یکی از سایت حامی او صراحتاً هشدار داده که "زد و خوردهای خونین" می تواند محصول این نتیجه باشد. سایت مزبور می نویسد: "اگر موج تخریب دولت به همین شکل ادامه یابد و اعتراضات به اصطلاح رسانه‌ای به اغتشاشات خیابانی تبدیل شود و لات‌ها و شعبان بی‌مخ‌ها به سمت پاستور [ دفتر رئاست جمهوری] حرکت کنند قطعاً گروه‌های معاند با ظاهر مشابه در آنها رخنه کرده و طولی نخواهد کشید کشور به عرصه زد و خوردهای خونین و بی‌قاعده تبدیل خواهد شد زیرا در آن صورت کسی طرف مقابلش را نخواهد شناخت." (سایت دولت یار 39 فروردین 90- سخنی با طراحان ترور احمدی نژاد)

نازپرورده رهبری با قهر یازده روزه خود و سپس اظهارات نه چندان گرم خود در حمایت از ولی فقیه پس از بازگشت به کار، نشان داد که بقای او در دست رهبری و بقای رهبری در دست اوست. در گمان او رهبر در وضعیت آچمز قرار گرفته است. حذف احمدی نژاد حذف رهبری را و بقای احمدی نژاد بقای رهبری را تضمین می کند. اگر فرض کنیم قرار باشد با رأی عدم کفایت دولت، انتخابات ریاست جمهوری دیگری برگزار گردد آیا جنبش سبز، خواب راحت را از چشمان رهبر نخواهد ربود؟ این درسی بود که احمدی نژاد در غیبت قهرآمیز خود به رهبری آموخت. نشاندن مشایی در اولین جلسه هیات دولت پس از پایان قهر و اظهارات بی رنگ و لعاب وی در حمایت از رهبری و انکار اختلاف در حاکمیت، پیش از همه و بیش از همه پیامی بس روشن برای خامنه ای به همراه داشت تا ولی امر مسلمین جهان! بداند زین پس او برای دیگران فصل الخطاب است و نه برای احمدی نژاد.

5- وظیفه و مسئولیت جنبش سبز:

بی درنگ واقفیم که سه عنصر "مشروعیت" ، "کفایت" و "یکپارچگی" در اردوگاه جناح حاکم رخت بربسته است. با شرحی که رفت، خامنه ای در وضعیت آچمز ناگزیر دو راه پیش رو دارد؛ یا تن دادن به خواست های احمدی نژاد یا تخریب او. فرض اول یعنی پایان فصل الخطاب بودن رهبری چرا که بنا به فرض او به عزل مصلحی تمکین کرده است. در چنین فرضی کرنش بیشتر در برابر احمدی نژاد، ریزش های بیشتری را در بدنه نظام به همراه خواهد داشت. مرجعیت نیز که کیان عقاید شیعه را به دلیل اظهارات احمدی نژاد در خطر می بیند، خود را ناگزیر می داند که پشت سر رهبری را خالی کند. به عبارت معروف: علی می ماند و حوضش.

اما در فرض دوم یعنی تخریب و برکناری احمدی نژاد نیز خطری بزرگ برای صدر مناصب الهی (بخوانید رهبری) همراه خواهد داشت چرا که اینک کلان ترین پرونده های ملی از جمله پرونده هسته ای، هدفمند کردن یارانه ها و.. در دست دولت است. به سقوط کشاندن دولت خود پرورده هم خسارت های حیثیتی برای خامنه ای به همراه خواهد داشت و هم خسارت به کلیه پروژه هایی که احمدی نژاد هدایت آن را برعهده گرفته است. فزون بر آن، با علنی شدن شکاف حاکمیت هم تهدید جنبش سبز خواب راحت را از رهبری خواهد ربود وهم تهدید خارجی.

در چنین وضعیتی که شکاف در حاکمیت رو به فزونی است، جنبش سبز نه تنها نیازمند حضور خیابانی نیست بلکه باید بگذارد تنش بین دو جناح حاکمیت بالاتر گیرد. در فرض بقا و حذف احمدی نژاد، بیشترین تخریب متوجه شخص رهبر خواهد بود. در فرض بقای احمدی نژاد، رهبر از فصل الخطاب بودن ساقط شده، مقبولیت خود را در نزد مراجع و مریدان سینه چاک خود از دست می دهد و در فرض حذف احمدی نژاد، دردانه رهبری در بدترین وضعیت بحرانی کشور(پرونده هسته ای، و اجرای هدفمند کردن یارانه ها و..) به سلاخی فرستاده خواهد شد. چنین اقدامی شالوده پوسیده جمهوری اسلامی را بیش از پیش مندرس خواهد کرد.

آنچه مسلم است اینکه قهر احمدی نژاد و منت کشی رهبر از او برای بازگشت به کار، فصل جدیدی را در مناسبات قدرت در نظام ولایت به وجود آورده است: آغاز بازی بزرگ احمدی نژاد برای آچمز کردن رهبری.

حسین علیزاده – 16 اردیبهشت 90

alizadeh44@yahoo.com

[i] مر احعه شود به اظهارات سردار قاسمیدر سایت سحام نیوز. وی تصریح دارد که : این انتخابی که آقا کردند، و این بابا شد رئیس جمهور، خیلی قد آرنولدی و هیکل آرنولدی داشت؟ نه والله...

راه اکبر محمدی راه دمکراسی

2011-04-09T07:40:00.000-07:00

فیس بوک Facebook راه اکبر محمدی راه دمکراسی

نسرین محمدی: اکبر جان تا سرنگونی رژیم دیکتاتوری راحت ادامه دارد

فیس بوک Facebook راه اکبر محمدی راه دمکراسی

می جنگیم، مبارزه و مقاومت می کنیم و نخواهیم گذاشت خون اکبر محمدی و دیگر جانباختگان راه آزادی پایمال شود. صفحه "راه اکبر محمدی راه دمکراسی" جهت انسجام و همبستگی ملی با همکاری هموطنان عزیز وطن دوست ایجاد شده است. این صفحه توسط خانواده اکبر محمدی و دوستان آزادی خواه هدایت می شود و به هیچ ارگان یا گروه خاص سیاسی وابسته نیست.

از دوستان و هموطنان گرامی خواهشمند است با عضویت خود در این صفحه کمکی بزرگ در راه برقراری همدلی ملی و یافتن روزنه ای برای رسیدن به آزادی و دمکراسی باشند.

رمزگشایی از مفهوم فتنه درسخنان بشار اسد و خامنه ا

2011-04-01T22:08:00.000-07:00

به قلم حسین علیزاده دیپلمات مستعفی

به نظر می رسد خاورمیانه، تجربه دهه 80 میلادی بلوک شرق را در دومینوی سقوط کشورهای اروپای شرقی از سر می گذراند. این منطقه حساس اینک در تب تحولخواهی و تغییر می سوزد. آتش اعتراضات یکی پس از دیگری کشورهای غیر دمکراتیک منطقه را در نوردیده است. زبانه آتش اینک به سوریه متحد استراتژیک جمهوری اسلامی رسیده و طی دو هفته اعتراض (از 18 مارس) 130 تن کشته و تعداد زیادی زخمی در سوریه برجا مانده است. کم رنگ نشان دادن حوادث سوریه از یک سو و پررنگ کردن حوادث بحرین از سوی دیگر، تکرار مکرر سیاست های دوگانه جمهوری اسلامی برای بار دیگر است.

بشار اسد رییس جمهور سوریه در واکنش به حوادث کشورش اعتراضات را "فتنه" و "توطئه" خواند. او گفت: "سوریه امروز در معرض توطئه ای بزرگ قرار دارد که سر رشته آن در کشورهای دور ( اشاره به امریکا) و کشورهای نزدیک ( اشاره به عربستان) و عوامل داخلی آنهاست...توطئه گران میان سه چیز خلط کرده اند: فتنه، اصلاحات و نیازمندی های روزانه مردم". بشار در حالی که از خود نمی پرسد که چرا باید مردمش از جان گذشته و در برابر گلوله دست به اعتراض بزنند، ساده لوحانه شعور مردم را نادیده گرفته و می گوید:" توطئه گران عده ای نقاب دار را به در خانه مردم روانه کردند و یا با ارسال پیامک و بکار گرفتن اینترنت مردم را تحریک کردند تا به خیابان ها بیایند... توطئه گران با داشتن سلاح اقدام به کشتن و تخریب اموال عمومی کردند." سپس در حالی که بشار نیازمند آن است خود را مبرا از از کشتن مردم وانمود کند، اقدام به شهید دزدی کرده و می گوید:" خون هایی که از مردم (در درعا) ریخته شد... خون های ما بودند. آنان برادران ما هستند و ما مسئول شناسایی مسببان این حادثه هستیم." ( 30.3.2011)

سخنان اسد نکاتی را در برداشت که بازگو کننده ناتوانی او از درک اعتراضات است. در سخنان 4785 کلمه ای او، تعداد استفاده از کلمات زیر، بازگو کننده فقدان درک درست او از ابعاد و علل اعتراضات است:

- تحولات: 4 بار

- بحران: 3 بار

- توطئه (گر): 10 بار

- فتنه: 14 بار

- اصلاحات: 30

- آزادی: تنها 1 بار

جالب اینکه وی در سرتاسر این سخنان هرگز از واژه "دمکراسی" و "حقوق بشر" و "آزادی بیان" استفاده نکرده و همانطور که آمار بالا خود گویاست وی تنها یک بار از واژه آزادی( حریة) در سخنان خود استفاده کرده است.

فتنه در سخنان رهبر جمهوری اسلامی

فتنه در لغت به وضعیتی گفته می شود که تشخیص حق از باطل دشوار می شود. رهبران خودکامهlمنطقه و دستگاه تبلیغاتی آنان از بکارگیری این واژه مقصود خاصی را پیگیری می کنند. آنان می خواهند به حامیان خود و جهانیان بقبولانند که اگر شاهد موج اعتراضات در کشور من می باشید این به دلیل التباس حق و باطل است که عده ای فریب خورده به دام دشمن افتاده ، راه حق را گم کرده و دست به شورش زده اند. این برچسب ضرورتاً اما تلویحاً به معنای صدور مجوز برای هرگونه سرکوب معترضان( فتنه گران) است.

"فتنه" ، "دشمن" و "توطئه" سه کلید واژه ای هستند که از قضا برای ایرانیان سخنی بسیار آشنایند. در پی ظهور و بروز جنبش سبز، جمهوری اسلامی (از رهبر گرفته تا امامان جمعه و رسانه‌های دولتی) یکپارچه، آن را فتنه 88 و رهبران جنبش را سران فتنه نام نهادند. برای نمونه آیت الله خامنه ای در دیداری از قم در سخنانی آتشین گفت: "دشمنان قصد داشتند با فتنه‌انگيزي اين حضور پرشور(انتخابات 88) را تحت‌الشعاع قرار دهند اما موفق نشدند و فتنه 88 كشور را در برابر ميكروب‌هاي سياسي واكسينه كرد.... فتنه سال گذشته كه فتنه بزرگی بود و سالها بعد مشخص خواهد شد كه چه توطئه خطرناكی در پشت آن نهفته بود."( 29 مهر 89 در دیدار از قم)

فتنه بزرگ

"فتنه بزرگ" به دست " میکروب های سیاسی " تعبیری نیست که فقط از رهبر جمهوری اسلامی صادر شده است. بسی جالب است که سیف الاسلام پسر معمر قذافی نیزدر سخنان مفصلی که با تلویزیون دولتی لیبی داشت، معترضان را معتاد، اوباش و زندانیان فراری و اعتراضات مردمی را فتنه بزرگ (الفتنة الکبری) توصیف کرد. وی در همان مصاحبه گفت: "آنچه اتفاق افتاده، فتنه بزرگی است که تهدیدی است برای وحدت ملی لیبی" 20.2.2011

جالب تر اینکه اگر واژگان معمر قذافی و آیت الله خامنه ای را مرور کنیم، بی تردید آمارهای مشابه آمار بشار اسد را به دست می دهد. هر ایرانی می تواند با کمک از حافظه شخصی خود به یادآورد آخرین باری که واژه "آزادی بیان" و "حقوق بشر" را از رهبر جمهوری اسلامی شنیده چه وقت بوده و صد البته همچنین به یادآورد که آخرین باری که واژه "دشمن" را از او شنیده است چه وقت بوده است؟

مدعای این مقاله، این نیست که برای جمهوری اسلامی، دشمنی وجود ندارد تا آیت الله خامنه ای حق نداشته باشد آن را کراراً و مراراً به زبان آورد بلکه مدعای این مقاله از مقایسه قذافی و بشار اسد با خامنه ای این است که مدار فکری این سه تن و امثال آنان فقط بر محور "دشمن شناسی" دور می زند و نه "دشمن تراشی". به این مثال دقت کنید:

انتخاباتی در ایران انجام شد که مورد تشکیک سه تن از چهار نامزد انتخاباتی قرار گرفت. در پی اعتراضات گسترده مردم، نظام جمهوری اسلامی قریب به دو سال را پس از انتخابات با تنشی سخت سپری کرده که ابعاد آن بر همگان روشن است. فرض را بر این بگذاریم که نامزدهای معترض (موسوی، کروبی) در تشخیص خود مبنی بر تقلب در انتخابات اشتباه کرده بودند. آیا اگر جمهوری اسلامی در حد رفتار و منش افغانستان هنگامی که عبد الله عبدالله در صحت انتخابات ریاست جمهوری افغانستان تشکیک کرد و آزادانه با استفاده از حق "آزادی بیان" به اعتراض پرداخت، از خود شکیبایی نشان می داد تا نامزدهای معترض به انعکاس نظرات خود در رسانه ملی بپردازند، حوادث پس از انتخابات رقم می خورد؟ جمهوری اسلامی ایران قریب به دو ماه است چهار تن از افراد برجسته نظام خود را حتی بدون یک دادگاه نمایشی تحت الحبس قرار داده است. این رفتار از نابخردترین ناخردان گیتی بعید بود. از یاد نبریم که آیت الله هاشمی رفسنجانی در پیام تسلیت به مناسبت فوت پدر مهندس موسوی، وی را فردی "خدوم ، برومند و از خاندانی که خدمات شایسته به اسلام، انقلاب و میهن کرده است" نام برد نه سران فتنه. کدامین دهن کجی از چنین شخصیتی به تمامی اظهارات دوساله آیت الله خامنه ای بالاتر؟

عجب واژه فراخی است این "فتنه". جمهوری اسلامی دو سال کوشیده تا اعترضات مردم خود را به منشأ خارجی نسبت دهد. اینک بازخورد ادبیات غیرفاخر جمهوری اسلامی به خود او بازگشته است. بنا به گفته پایگاه خبری تابناک به نقل از چند رسانه عربی، دفاتر دو شبکه تلویزیونی " الانوار " و "الکوثر" در کویت که در حمایت از اعتراض شیعیان بحرینی برنامه پخش می کردند، به جرم ایجاد "فتنه" پلمپ شدند. سکوت معنی دار جمهوری اسلامی در برابر سرکوب معترضان در سوریه و سینه چاکی برای معترضان بحرینی، نشان بارز استانداردهای دوگانه این رژیم در برابر واقعیت یکسان است و آن اینکه موج تغییر و تحولخواهی در خاورمیانه آغاز شده است. جمهوری اسلامی را نیز از این تغییر گریزی نیست.

حسین علیزاده - 13/1/90

alizadeh44@yahoo.com

یاد آوری شفافیت و مسئولیت کمپین سفارت سبز

2011-04-01T13:35:00.000-07:00

دوستان با عنایت به اینکه من و فرهنگیان و اسلامی و رنجبر دیگر خود را عضو کمپین سفارت سبز نمی دانیم، مقاله زیرا را برایتان گذاشته ام تا با انتقادات وارده بر این تشکل بیشتر آشنا شوید...علیزاده

http://parsdailynews.com/81310.htm

تاریخ خبر: پنجشنبه 11 فروردین 1390 - کدخبر: 81310
یاد آوری شفافیت و مسئولیت کمپین سفارت سبز

در طول ۳۲ سال گذشته بیش از صدها نفر از نیروهای اپوزیسیون در خارج از ایران در کشورهایی مانند ترکیه، عراق، پاکستان، قبرس، آلمان، ایتالیا، فرانسه توسط مزدوران رژیم فاشیستی حاکم بر ایران به طرزی فجیع و ناجوانمردانه ترور شده اند. اگر چه که در طول این سالها به علت زدو بندهای اقتصادی هیچ یک از این جانیان دستگیر، محاکمه یا مجازات نشده اند (بجز یک یا دو مورد) اما بر هیچ کس پوشیده نیست که در تمام این فعالیتهای تروریستی ماموران سفارت خانههای رژیم اسلامی نقش مهمی داشته اند و اصولاً سفارت خانههای رژیم نمایندگی بخش وزارت اطلاعات رژیم در خارج از کشور را به عهده داشته و دارند. با توجه به تجربه ۳۲ سال گذشته و بر مبنای شواهد موجود میتوان مسئولیت و ماموریت سفارتخانههای رژیم در خارج از کشور را به طور کلی به دو بخش تقسیم کرد. بخش اول شامل جمع آوری اطلاعات مهمی از قبیل: شناسایی فعالین سیاسی مخالف رژیم، دامنه فعالیتها و ارتباطات این افراد، نقاط ضعف و قدرت آنها، آدرس محل سکونت، شماره تلفن، شغل، ساعت رفت و آمد، شناسایی بستگان و آشنایان این افراد چه در داخل و چه در خارج از ایران میباشد. در بخش دوم مسئولیت سفارت خانههای رژیم تهیه مواردی از قبیل برقراری پلهای ارتباطی بین مزدوران فرستاده شده از طرف رژیم، جذب مزدوران جدید از بین ملیتهای ایرانی، افغانی و بعضی از کشورهای عربی، آفریقایی، تهیه محل سکونت آنها، پوشش این مزدوران در قالب فعالیتهای اقتصادی، دانشجویی، مذهبی، فرهنگی، حمایت مادی این افراد، تهیه پاسپورت و مدارک شناسایی جدید جهت نقل و انتقال این افراد در مواقع ضروری به کشورهای دیگر و نکاتی از این قبیل میباشد. خبر پخش شده در تلویزیون دولتی نروژ(NRK) یکبار دیگر فعالیتهای غیر قانونی لانههای جاسوسی رژیم اسلامی در خارج از کشور را افشا نمود. این خبر و تجربه ۳۲ سال گذشته همراه با ترور ناجوانمردانه صدها تن از هموطنان بیگناه ما در خارج از کشور، من را بر آن داشت تا با شفافیت کامل سخنی چند را با اعضای کمپین سفارت سبز در میان بگذارم. اعضای کمپین سفارت سبز: تک تک ما ایرانیها بخوبی به این نکته مهم واقفیم که رژیم اسلامی در روند استمرار خود در مقایسه با سالهائ اولیه شکل گیریش تغییرات بسیاری داشته است. به عنوان مثل در سالهائ اولیه بعد از قیام سال ۵۷ تا سال ۶۰ بخشی از نیروهایی اپوزیسیون توانسته بودند در بخشهای مختلف این رژیم نفوذ کرده و حتی در پستهای عالیرتبه مشغول به کار باشند. در این مورد به عنوان مثال از دریادار افضلی که یکی از اعضای حزب توده بود و فرماندهی نیروی دریایی رژیم را به عهده داشت میتوان نام برد. نمونه دریادار افضلی و دیگرانی از این قبیل تجربهای بود برای رژیم که شرایط استخدام و گزینش افراد را در بخشهای حساسی مانند وزارت دفاع، وزارت اطلاعات و وزارت امور خارجه بقدری سخت و مشکل نماید تا از بروز اشتباهت گذشته جلوگیری نموده و مانع از ورود نیروهایی نفوذی مخالف به این بخشهای مهم گردد. البته نگفته نماند که دامنه سختگیریهای این رژیم فقط معطوف به این وزارت خانههایی که نام بردم محدود نمیشد و نمیشود. رژیمی که حتی برای ورود دانشجویان به دانش گاهها کمیته گزینشی تعیین میکند طبیعتا باید برای گزینش استخدامی در وزارت خانه های فوق شرایط سختتری داشته باشد. از این توضیح مختصر که بگذریم، شخص من به اصل تغییر کاملا واقف و آگاه بوده و بر این عقیده هستم که پدیدها در حال سکون و ثابت نیستند و دائماً در حال تغییر هستند. بالطبع انسان هم از این مجموعه جدا نبوده و نیست. انسانها تحت تاثیر عوامل مختلف و شرایط گوناگون دائماً در حال تغییر هستند، گاه این تغییرات میتوانند مثبت باشند گاه منفی. در اینجا وارد بحث تغییرات منفی نمیشوم، چون به شخصه و به عنوان یک فرد ایرانی این اقدام قطع همکاری شما اعضای کمپین سفارت سبز را با سفارتخانههای رژیم یک تغییر مثبت ارزیابی و قلمداد میکنم. اما لازم میدانم که در مورد تغییرات مثبت نکاتی چند را با شما در میان بگذارم و شاید در این رهگذر بخشی از مسؤلیت شما را یادآوری نمایم. اصولاً تغییر مثبت نمیتواند در مرحله حرف تنها خلاصه شود و یا برای دیگران قابل پذیرش باشد. تغییر مثبت زمانی به معنای واقعی کلمه پذیرفته میشود که نه تنها در مرحله حرف خلاصه و محدود نباشد بلکه در مرحله عمل و کردار هم بازتاب داشته باشد و بین حرف و عمل هم یک تناسب و توازن وجود داشته باشد و یا تناقضی بین حرف و عملکرد وجود نداشته باشد. در اینجا با ذکر یک نمونه به بخشی از تناقض موجود در کمپین سفارت سبز اشاره میکنم. شما (کمپین سفارت سبز) در بیانه خود در خصوص تغییر وزیر امور خارجه( منوچهر متکی)اشاره کرده اید که: اما حضور ایشان درین تصدی موجبات ابقای دیپلماتهای دلسوز و ومجرب وزارت خارجه را در پستهای مهم و کلیدی ممکن می ساخت.و بطور حداقلی مانع از حراج و به مصادره گذاشتن منافع ملی میگردید.این کمپین بارها شاهد مقاومت این عزیزان و بزرگواران در مقابل زیاده خواهیهای مشاورین اعزامی و منتصب دولت کودتا درین وزارتخانه بوده است.با بر کناری دیپلماتی که قریب عمر این رژیم در وزارتخارجه حضور داشته و دیپلماتی کاریری و به الفبای دیپلماسی و مذاکرات سیاسی و چگونگی حفظ منافع و مصالح ملی حداقل آشنایی رسمی را داشته است،اینک با بر کناری وی و تصرف و فتح کامل و نهایی این وزارت توسط یکی از سرسپردهترین اعضای باند مافیایی کودتا دیگر کوچکترین فرصت و امکانی برای کارکنان و دیپلماتهی دلسوز این وزارت برای حفظ منافع ملی و مقاومت در برابر کودتاگران باقی نمانده،با کامل شدن یکی از مراحل نهایی کودتا اینک زمینه برای حراج نهایی منافع و مصالح ملی و امضای قرادادهای استعماری و مصادره آخرین مصالح و منافع ملی باقی مانده این ملت تنها بخاطر بقای این رژیم دیکتاتوری مذهبی فراهم گردیده است. ( اینجا) با توجه به متن فوق میبینیم که کمپین سفارت سبز چهره بسیار زیبا و دلپسندی هم به وزارت امور خارجه هم به وزیر امور خارجه (منوچهر متکی) و هم به کارمندان سفارت خانههای رژیم داده است. با توجه به تناقضاتی که در این بیانیه میباشد، با توجه به توضیحاتی که در ابتدای این مقاله مبنی بر دست داشتن سفارت خانههای رژیم اسلامی در ترور مخالفین در خارج از کشور ارائه شد، و با توجه به تائید همین نکته توسط یکی از اعضای کمپین سفارت سبز طی مصاحبه با کانال تلویزیونی نروژ (حیدری دیپلمات استعفا داده در نروژ) چند سوال کلیدی مطرح میشود که اعضای کمپین سفارت سبز باید صادقانه و شفاف به آنها پاسخ گوی باشند. پاسخ گویی شفاف به این سوالات نشان دهنده احساس مسئولیت کمپین سفارت سبز در قبال ملت ایران به صورت عام و حفظ جان میلیونها نفر ایرانی خواهد بود که بخاطر استبداد و سرکوب این رژیم فاشیستی مجبور به ترک ایران شده اند. آیا میتوان وزارت امور خارجه این رژیم را حامی منافع ملی ایران و ایرانیان نام گذاشت؟ آیا کلّ این رژیم حامی منافع ملی ایران و ایرانیان بوده است که وزارت امور خارجه آن بتواند باشد؟ آیا وزارت خانه یی که یکی از مسئولیتهایش همکاری در ترور مخالفین در خارج از کشور بوده است میتواند حامی منافع ملی ایران و ایرانی باشد؟ آیا ترور مخالفین سیاسی در خارج از کشور به معنای حمایت از منافع ملی ایرانیان تلقی میشود؟ آیا منوچهر متکی حامی منافع ملی ایران و ایرانیان بوده است؟ آیا حضور منوچهر متکی در وزارت امور خارجه باعث میشده است که دیپلمات های دلسوز، وطن پرست، مجّرّب، حافظ منافع ملی در این وزارت خانه استخدام میشده اند؟ آیا همکاریهای سفارت خانههای این رژیم فاشیستی - اسلامی با عاملین این ترورها به منزله حفاظت از منافع ملی ایران و ایرانی باید تلقی شود؟ آیا استخدام مزدوران رژیم اسلامی که عزیزترین فرزندان این آب و خاک را در طول ۳۲ سال گذشته ترور کرده اند یا در این ترورها به هر نحوی همکاری داشته اند باید به نام دیپلماتهای دلسوز، وطن پرست، مجّرّب و حافظ منافع ملی نام گذاری گردد؟ و در انتها آیا افشای نام مزدوران و جاسوسان رژیم اسلامی که تحت پوششهای مختلف دانشجویی، شرکتهای اقتصادی، سازمانهای فرهنگی ، مذهبی، پناه جویی، توریستی اقدام به شناسایی و شکار فعالین سیاسی میکنند آیا بخشی از وظیفه و مسئولیت کمپین سفارت سبز در قبال ما ایرانیان نباید باشد؟ آیا خانواده های این عزیزانی که در طول این ۳۲ سال در خارج از کشور ترور شده اند نباید به لیست اسامی قاتلین عزیزانشان دسترسی داشته باشند؟ و آیا ما به عنوان افرادی که بخاطر استبداد و سرکوب وحشیانه این رژیم فاشیستی مجبور به ترک ایران شده ایم و در طی این ۳۲ سال گذشته شاهد ترور صدها نفر از عزیزانمان بوده ایم، بخاطر حفظ جانمان آیا دارای این حق نیستیم که که به لیست اسامی مزدوران و جاسوسان رژیم اسلامی در خارج از کشور دسترسی داشته باشیم؟ به اعتقاد من این موضع مهم هم حق طبیعی تک تک ما ایرانیانی است که در تبعید زندگی میکنیم و هم مسئولیت مهم کمپین سفارت سبز. م. سیرانی 31.03.2011 ایمیل نویسنده: sirani.m@gmail.com

توهم تا چه حد! ( نمایندگی را از کجا بدست آوردید که ما خبر نداریم)

2011-03-24T09:25:00.000-07:00

این کمپین بنمایندگی از ملت ایران و بعنوان سفرای سبز این ملت در خارج از کشور،ضمن ابراز

همدردی با مردم فاجعه دیده ژاپن،آمادگی خود را برای ارائه هر نوع کمکی که از عهده و توان اش ساخته است لینک اصلی

. و لو در حد کوچکی چون امداد گر اعلام می نماید

به سوی دموکراسی

نشانه های ذوب ولایت یا ذوب در ولایت؟

رژیم بشآر اسد در آستانه سقوط _ گزارش بی بی سی

ایدیولوژی مردسالاری و زنان آذربایجان

اتحاد برای تشکیل "کنگره ملی"

پیام از دیپلمات پیشین به سفیر جمهوری اسلامی در نیو یورک

نخستین نشانه های تاثیرگذاری تحریم سپاه پاسداران

کلاهبرداری فضایل عزیزان با همدستی همسرش کبری قربانپور

پیام امین موحدی به مردم آذربایجان- بهرام مشیری

Sorbi Baa Mardom July 29, 2011 امیر احمدی ، امین موحدی

اتحاد اپوزیسیون: صیغه موقت یا عقد دائم؟

نامه سرگشاده یک دیپلمات به گزارشگر ویژه حقوق بشر

تعیین گزارشگر ویژه حقوق بشر و بازی دو سر باخت جمهوری اسلامی

ایران پاره تن من هست

مهر تائید بر "بزرگی" عملیات نفوذ در میان اپوزیسیون

پاسخ دندان شکن هیات مصری در تهران به احمدی نژاد

شورای همبستگی سبز ایران

شورای هماهنگی راه سبز، چتری برای دو نفر

یک پیشنهاد به جمهوری اسلامی : اسم واحد پول جدیدتان را بگذارید پـــهــن !

دیکتاتور حقیر و دیکتاتور کبیر

فرق سه شنبه های اعتراضی مردم ایران با جمعه های اعتراضی سوریه در چیست؟

فراخوان برای یک راهپیمای عظیم. نظر شما برای هماهنگی بیشتر لازم هست. با کدامیک از روزهای زیر موافق هستید. به امید یک تظاهرات میلیونی

فیس بوک فراخوان برای یک راهپیمای عظیم. نظر شما برای هماهنگی بیشتر لازم هست.با کدامیک از روزهای زیر موافق هستید؟ به امید یک تظاهرات میلیونی

فراخوان برای یک راهپیمای عظیم. نظر شما برای هماهنگی بیشتر لازم هست.با کدامیک از روزهای زیر موافق هستید؟ به امید یک تظاهرات میلیونی

بیانیۀ شبکۀ جھانی سکولارھای سبز ایران برای آزادی و دمکراسی

آغاز بازی بزرگ احمدی نژاد: آچمز کردن رهبری

راه اکبر محمدی راه دمکراسی

رمزگشایی از مفهوم فتنه درسخنان بشار اسد و خامنه ا

یاد آوری شفافیت و مسئولیت کمپین سفارت سبز

توهم تا چه حد! ( نمایندگی را از کجا بدست آوردید که ما خبر نداریم)

فیس بوک

فراخوان برای یک راهپیمای عظیم. نظر شما برای هماهنگی بیشتر لازم هست.با کدامیک از روزهای زیر موافق هستید؟ به امید یک تظاهرات میلیونی